Dzięki Bogu

Zbliża się jeden z najpiękniejszych i jednocześnie najbardziej tajemniczych okresów w ciągu całego roku. Za dwa dni pierwsza niedziela Adwentu. Pierwsza niedziela rozpoczynająca nowy rok liturgiczny i nowy, kolejny w naszym życiu czas oczekiwania i przygotowania.

O tym, że kobieta zawsze znajdzie powód, żeby się o coś przyczepić, obrazić czy zrobić awanturę, słyszał już pewnie każdy. Legendy o tym zjawisku krążą po świecie od prawa do lewa, z góry na dół i z powrotem. Żeby nie było, panowie też nie są w tej materii tacy święci, jak im się często wydaje. Aż tu nagle przychodzi święty Paweł i mówi nam, że miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego. 

To nie przypadek, że właśnie w Światowy Dzień Ubogich usłyszeliśmy w kościołach Ewangelię o talentach. Każdy z nas jest trochę podobny do sług z przypowieści, zarówno tych dwóch, którzy podwoili dany im majątek, jak i do tego, który swój talent zakopał i nie zyskał nic, a jeszcze na tym stracił.

Wstyd kojarzy nam się z sytuacjami, do których nie chcielibyśmy dopuścić. Wstydzimy się, że ktoś nas widział tu czy tam, w takich a nie innych okolicznościach. Według słowników wstyd jest to przykre uczucie spowodowane świadomością niewłaściwego postępowania lub wypowiedzianych słów, zwykle połączone z poczuciem utraty reputacji, dobrego imienia...

Myślisz, że niebo jest daleko? Błąd. Jego mieszkańcy są blisko Ciebie. Nigdy nie tracą zasięgu.

Pierwsze dni listopada zawsze przynoszą zadumę, zarówno w tęsknocie za tymi z naszych bliskich, którzy uprzedzili nas w drodze do świętości, ale także rozważań nad samą śmiercią, wiecznością i trwałością tego, co ziemskie.

22 października przeżywaliśmy w Kościele niedzielę misyjną. Modliliśmy się za misjonarzy, ludzi, do których są posyłani oraz o nowe powołania misyjne. Niewielu z nas zdaje sobie jednak sprawę z tego, że powołany do misji jest każdy z nas i wcale nie oznacza to, że mamy teraz wszyscy spakować torby i walizki i wyjechać gdzieś na głębokie prerie Afryki, Ameryki Południowej, czy w inne nieodkryte zakątki Świata.

Kiedy robię coś dla ukochanej osoby, czynię to nie po to, by otrzymać pochwalne hymny i burzę oklasków, ale dlatego, że tę osobę kocham, że mi na niej zależy i że chcę, bardziej niż swojego, jej szczęścia i dobra. Kolejny przymiot miłości wg świętego Pawła, a raczej dwa, które chciałabym przeanalizować w naszych przygotowaniach do małżeństwa to: miłość, która nie unosi się pychą i miłość, która nie szuka swego .

Żyjemy w czasach, w których wszystko jest na pokaz. Dzielimy się swoim życiem z innymi ludźmi niemal 24h na dobę 7 dni w tygodniu. Idziesz do pracy, pijesz kawę ze Starbucksa? Aaaaale najpierw fociak na instastory. Jesteś w pracy - zdjęcie na snapchata.  Jedziesz na wycieczkę, robisz grilla ze znajomymi, idziesz na spacer, siedzisz w domu, czytasz książkę, jesz obiad? O wszystkim informujesz innych. Tak samo jest z naszymi związkami. One również coraz częściej są niestety tylko, albo przede wszystkim, na pokaz. 

Wędrówka przez Hymn o Miłości trwa dalej. Kolejny przystanek to zazdrość. Uczucie znane chyba każdemu od najmłodszych lat życia. Zazdrościmy sobie niemal wszystkiego - kolorowych długopisów w szkole, bluzki, plecaka, butów, telefonu, komputera, samochodu, domu z ogródkiem. Zazdrościmy komuś, że pojechał w daleką podróż do kraju, o odwiedzeniu którego marzymy od lat. Wreszcie jest też zazdrość w związku i choć mówi się, że jej odrobina jest potrzebna, by podtrzymać płonący w związku ogień, to granica między dobrą zazdrością a tą przesadzoną jest bardzo cienka.

Kolejnym punktem na naszej drodze ku dobremu małżeństwu i miłości jest łaskawość. W nomenklaturze językowej oznacza dobroć, wielkoduszność. Jak wyjaśnia Ojciec Święty Franciszek w swojej adhortacji Amoris Laetitia , św. Paweł chce wyjaśnić, że „cierpliwość” wymieniona jako pierwsza, nie jest postawą całkowicie pasywną, ale towarzyszy jej aktywność, dynamiczna i kreatywna reakcja wobec innych. Wskazuje, że miłość czyni innym dobro i je krzewi. Dlatego tłumaczy się jako „ż yczliwa” .

Jako, że od kilku miesięcy jestem szczęśliwą narzeczoną ogarniającą organizację ślubu i wesela postanowiłam w najbliższym czasie pochylić się nad istotą samej miłości będącej podstawą relacji małżeńskiej, o której możemy przeczytać w chyba najbardziej znanym fragmencie Pisma Świętego, który zacytuje nawet największy biblijny ignorant. Mam na myśli oczywiście Pierwszy List Świętego Pawła do Koryntian. Tak, to ten sam, który powszechnie znany jest jako Hymn o miłości. 

Nie macie czasem tak, że coś dzieje się mimowolnie, jest totalnie poza Waszą kontrolą, choć chcielibyście trzymać rękę na pulsie? Ja mam tak notorycznie! A to pogoda nie taka, a planowałam weekendowy wyjazd za miasto, a to telefon się zepsuł, tramwaj odjechał i spóźnię się na spotkanie, sklep zamknęli dzisiaj godzinę wcześniej, miała być impreza, a ja leżę chora. Przykładów mogłabym wymieniać bez liku. 

Sztuka sakralna to bardzo wdzięczny, aczkolwiek delikatny temat. Stara łacińska sentencja głosi, iż o gustach się nie rozmawia, jednak wykorzystywanie motywów sakralnych powinno wiązać się z pewną rozwagą i szacunkiem. Tematy sakralne porusza się niemalże  w każdej dziedzinie sztuki i rzemiosła, jednak najbardziej kojarzy się ją (obok witraży i rzeźb) z obrazów i ikon. Zastanawialiście się kiedyś, w czym tak właściwie obrazy oraz ikony są od siebie różne,  a jakie mają podobieństwa? I co najważniejsze – które z nich lepiej przedstawia sacrum?

Czas wakacyjnych wypraw często kojarzy się z pojęciem przewodnika. Przewodnik to jednak zbyt ograniczone słowo stosowane do określenia wielu różnych funkcji i osób. Przewodnikiem może być pracownik Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, który będzie oprowadzał nas po tatrzańskich, czy bieszczadzkich lasach, dolinach i górach. Przewodnikiem nazwiemy też pilota wycieczki, który opowie nam o najciekawszych zakamarkach starożytnych miast i wyjątkowych polskich obiektów architektonicznych. Przewodnik w końcu może występować też jako rzecz, w formie papierowej, bądź coraz częściej elektronicznej, w postaci mapy i opisów miejsc, które warto zobaczyć i zwiedzić.

Rok temu byliśmy już kilka dni po hucznych obchodach 1050 Chrztu Polski. Wielu z nas brało udział w wydarzeniach w Gnieźnie i Poznaniu. Wielu odnowiło wtedy swoje przyrzeczenia chrzcielne. I co dalej?

Po czterdziestu dniach Wielkiego Postu przyszedł czas na radość. W naszych kościołach wybrzmiało radosne Alleluja, a każdy, kto zobaczył pusty grób chce oznajmiać każdemu napotkanemu człowiekowi, że Chrystus zmartwychwstał! 

Weszliśmy w kolejny Wielki Tydzień naszego życia. Wielu z nas czuje się zaskoczonymi, że minęła już Niedziela Męki Pańskiej, że za 5 dni w kościołach znowu zabrzmi radosne Alleluja, że minął kolejny Wielki Post. Być może nie udało Ci się zrealizować w 100% swojego wielkopostnego postanowienia, być może codziennie, gdy ponosiłeś porażkę, mówiłeś sobie, że przecież jutro jest kolejny dzień i że masz jeszcze czas, a tu nagle okazało się, że tego czasu wcale nie ma tak dużo. Nie ważne. Ważne, co uczynisz z tym czasem, który jeszcze Ci pozostał. I nie mam tu na myśli tylko tych pięciu dni do Wielkiej Nocy. 

Liturgia Słowa kieruje nasz wzrok dzisiaj ku Nazaretowi. Widzimy dziewczynę, młodą kobietę, która już za chwilę ma dowiedzieć się, że zostanie matką i to Matką samego Boga. Abstrakcja jakich mało. Z nikim jeszcze nie współżyła, a tu przychodzi do niej jakiś gość i mówi, że jest wybrana przez Boga i urodzi Mu Syna. Wszyscy dobrze wiemy, jak potoczyła się ta historia. Mimo, iż wszystko wydawało się wyjątkowo skomplikowane i dziwne, mimo iż Maryja miała świadomość konsekwencji jakie ją czekają w związku z tym, że jest w ciąży, powiedziała Bogu "ok, biorę to na siebie, zgadzam się na wypełnienie Twojej woli".

Nie dalej jak tydzień temu, będąc w Środę Popielcową na Mszy Świętej, usłyszałam na kazaniu słowa, które stały się inspiracją do napisania tego artykułu. Bo któż z nas zastanawiał się kiedykolwiek, czy Bóg nosi buty?

Być kobietą to dla mnie mieć w sobie zarówno coś z Maryi i z Supermana. To spracowane ręce mojej Mamy i Babć. Najważniejsze dla mnie to ofiara z siebie z miłości do osób, z którymi żyję, rodziny, chłopaka, przyjaciół i wrogów. Do swojego związku staram się, jako kobieta, wnieść delikatność, czułość, opiekuńczość (nie żeby mojemu chłopakowi brakowało cech czułości, czy opiekuńczości, ale opiekuńczość kobieca od męskiej nieco się od siebie różnią) i kobiecą wrażliwość. 

Post kojarzy nam się z umartwianiem, odmawianiem sobie czegoś. Często jest to skojarzenie negatywne, budzące nasz wewnętrzny sprzeciw wobec poddania się mu. W tym roku postanowiłam spojrzeć na Wielki Post w nieco inny niż do tej pory sposób. Swoje postanowienia wielkopostne ujęłam w formę wyzwania, nie zakazu czy nakazu, który MUSZĘ zrealizować, ale wyzwania, które CHCĘ podjąć. Po co? By w efekcie zbliżyć się do Boga i by wyrosło z tego dobro. http://cdn30.se.smcloud.net/t/photos/205018/wielki_post_droga_krzyzowa.jpg

Maria Miduch, doktor judaistyki i hermeneutyki biblijnej, magister teologii, pisarka, autorka książek Biografia Boga Ojca i Biografia Ducha Świętego w swojej książce poświęconej właśnie Bogu Ojcu opisuje sytuację, której była świadkiem podczas jednej ze swoich podróży do Ziemi Świętej.  Ojciec z dziećmi powracający z zakupów. Dwójka najmłodszych synów pragnąca pomóc ojcu w rozpakowywaniu towarów z samochodu i zanoszeniu ich do domu. Ojciec, który godzi się na tę sytuację, choć pewnie doskonale wie, że synowie są jeszcze za mali by poradzić sobie z zadaniem i raczej nie uda im się osiągnąć zamierzonego celu. W konsekwencji, tak jak pewnie przypuszczał ojciec na początku, podczas próby udźwignięcia worka z cebulą, warzywa wysmyknęły się z worka i posypały się po całej ulicy. Jak zareagowałaby większość z nas w takiej sytuacji? Pewnie krzykiem albo donośną reprymendą dla dzieci i jeszcze doniosłym "a nie mówiłam/em" ukazującym naszą wyższość i władzę. Jak reaguje ojci...

Pod hasłem Duszpasterstwo internetowe wyzwaniem XXI w. odbyła się w Poznaniu I Konferencja Naukowa Blogerów Chrześcijańskich. Swój mały wkład w jej przebieg miałam i ja wraz z moją prelekcją Katoblogi jako odpowiedź Kościoła na potrzeby ewangelizacyjne współczesnego społeczeństwa .

Kiedy grzeszy ktoś, kto powinien być przykładem cnót dla innych, siostra czy brat zakonni, ksiądz, diakon, biskup (to też ksiądz) istnieje wysokie ryzyko zgorszenia. Zawsze w takich sytuacjach swój policzek musi nadstawić cały Kościół jako wspólnota, którego grzeszący są elementarną częścią.

Wielokrotnie w życiu słyszałeś już pewnie słowa z dzisiejszej Ewangelii o tym, że masz stać się solą, która przyprawia innych i światłem, które wskazuje innym właściwą drogę. Jednak, aby stać się zaczynem do nawrócenia dla innych, trzeba najpierw samemu oczyścić swoje serce i duszę, oczyścić swoją relację z Bogiem.

Niemal każdy z nas kojarzy z dzieciństwa "pogróżki", jakimi straszyli nas rodzice, dziadkowie, czy starsze rodzeństwo. Brzmiały one mniej więcej tak "nie idź tam, bo tam jest ciemno i zjedzą/zabiorą Cię (...)*" - w miejsce gwiazdki wstaw dowolne "panowie, duchy, robale, potwory" etc. Ciemność. Wielu z nas się jej boi, wielu z nas unika. Ciemność bywa różna. Może być po prostu zwykłym brakiem światła. Może być także ciemnością oznaczającą pustkę, czy w wymiarze duchowym, nazywaną fachowo acedią. Dzisiejsze święto Ofiarowania Pańskiego kieruje nasze oczy w stronę przeciwną do ciemności - na światło. 

Przełom stycznia i lutego to gorący czas w życiu polskich studentów. Większość z nich ma wówczas po raz pierwszy okazję poznać wykładowców, z którymi mieli zajęcia przez cały ostatni semestr. Dni i noce upływają im na czytaniu, bądź też przeglądaniu notatek (w co ambitniejszej wersji, książek) i, co najpopularniejsze, kserówek w celu zdobycia jakiejkolwiek wiedzy o przedmiocie, z którego egzamin (bądź egzamin poprawkowy) przyjdzie im zdawać.

Wprawdzie w Kościele Katolickim zakończył się już okres Bożego Narodzenia, ale przecież trwamy ciągle w pochyleniu nad żłóbkiem, w którym leży maleńki Jezus. W wielu z naszych domów jeszcze stoją choinki, w kościołach jeszcze śpiewamy kolędy. Ten okres jest dobrym czasem, by pochylić się nie tylko nad kołyską z Bogiem w środku, ale też nad macierzyństwem Maryi, od początku niezwykłym i niecodziennym. 

Wiele o tym sakramencie mówiono w Polsce w minionym roku. Aż dziw, że nie pojawił się tu (chyba) żaden artykuł w tym temacie, bo zabierałam się do napisania takowego chyba ze trzy razy. No cóż, Duch Święty wieje, jak i gdzie mu się podoba i tak przywiał mnie z artykułem o chrzcie dziś, w dniu, w którym wspominamy w liturgii Chrzest Pana Jezusa. Niedziela Chrztu Pańskiego następująca bezpośrednio po uroczystości Objawienia ma nam przypominać o tym, że w pewnym momencie naszego życia, a w większości przypadków niedługo po narodzeniu, staliśmy się chrześcijanami. Co to właściwie oznacza?

Podczas, gdy nasi bracia w wierze na Wschodzie świętują dziś narodziny Chrystusa, my w Kościele Rzymskokatolickim obchodzimy Uroczystość Objawienia Pańskiego zwaną potocznie świętem Trzech Króli. Dlaczego? A no dlatego, że wspominamy w dniu dzisiejszym trzech Magów, Mędrców, Władców (jak zwał tak zwał), którzy przeszli setki a może nawet tysiące kilometrów, by oddać należytą cześć nowonarodzonemu królowi, którym był Jezus.  Ku uciesze niektórych i zmartwieniu innych nie będę się jednak skupiała dzisiaj na tym, czy na drzwiach naszych domów powinno być napisane C+M+B przyniesioną z kościoła poświęconą kredą, czy może jednak K+M+B. Pozostawię to mądrzejszym ode mnie uczonym teologom. Nie będzie też o tym, że złoto, kadzidło i mirra i że właściwie to nie wiadomo, czy i co tak naprawdę przynieśli ze sobą królowie, ani czy faktycznie nastąpiło to w takim odstępie czasu od narodzenia Pana, w jakim my to świętujemy w dniu dzisiejszym.