Dzięki Bogu

O tym, że kobieta zawsze znajdzie powód, żeby się o coś przyczepić, obrazić czy zrobić awanturę, słyszał już pewnie każdy. Legendy o tym zjawisku krążą po świecie od prawa do lewa, z góry na dół i z powrotem. Żeby nie było, panowie też nie są w tej materii tacy święci, jak im się często wydaje. Aż tu nagle przychodzi święty Paweł i mówi nam, że miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego. 

Kiedy robię coś dla ukochanej osoby, czynię to nie po to, by otrzymać pochwalne hymny i burzę oklasków, ale dlatego, że tę osobę kocham, że mi na niej zależy i że chcę, bardziej niż swojego, jej szczęścia i dobra. Kolejny przymiot miłości wg świętego Pawła, a raczej dwa, które chciałabym przeanalizować w naszych przygotowaniach do małżeństwa to: miłość, która nie unosi się pychą i miłość, która nie szuka swego .

Żyjemy w czasach, w których wszystko jest na pokaz. Dzielimy się swoim życiem z innymi ludźmi niemal 24h na dobę 7 dni w tygodniu. Idziesz do pracy, pijesz kawę ze Starbucksa? Aaaaale najpierw fociak na instastory. Jesteś w pracy - zdjęcie na snapchata.  Jedziesz na wycieczkę, robisz grilla ze znajomymi, idziesz na spacer, siedzisz w domu, czytasz książkę, jesz obiad? O wszystkim informujesz innych. Tak samo jest z naszymi związkami. One również coraz częściej są niestety tylko, albo przede wszystkim, na pokaz. 

Wędrówka przez Hymn o Miłości trwa dalej. Kolejny przystanek to zazdrość. Uczucie znane chyba każdemu od najmłodszych lat życia. Zazdrościmy sobie niemal wszystkiego - kolorowych długopisów w szkole, bluzki, plecaka, butów, telefonu, komputera, samochodu, domu z ogródkiem. Zazdrościmy komuś, że pojechał w daleką podróż do kraju, o odwiedzeniu którego marzymy od lat. Wreszcie jest też zazdrość w związku i choć mówi się, że jej odrobina jest potrzebna, by podtrzymać płonący w związku ogień, to granica między dobrą zazdrością a tą przesadzoną jest bardzo cienka.

Kolejnym punktem na naszej drodze ku dobremu małżeństwu i miłości jest łaskawość. W nomenklaturze językowej oznacza dobroć, wielkoduszność. Jak wyjaśnia Ojciec Święty Franciszek w swojej adhortacji Amoris Laetitia , św. Paweł chce wyjaśnić, że „cierpliwość” wymieniona jako pierwsza, nie jest postawą całkowicie pasywną, ale towarzyszy jej aktywność, dynamiczna i kreatywna reakcja wobec innych. Wskazuje, że miłość czyni innym dobro i je krzewi. Dlatego tłumaczy się jako „ż yczliwa” .

Jako, że od kilku miesięcy jestem szczęśliwą narzeczoną ogarniającą organizację ślubu i wesela postanowiłam w najbliższym czasie pochylić się nad istotą samej miłości będącej podstawą relacji małżeńskiej, o której możemy przeczytać w chyba najbardziej znanym fragmencie Pisma Świętego, który zacytuje nawet największy biblijny ignorant. Mam na myśli oczywiście Pierwszy List Świętego Pawła do Koryntian. Tak, to ten sam, który powszechnie znany jest jako Hymn o miłości. 

W mijającym tygodniu brałam udział w zajęciach z treningu interpersonalnego. W trakcie jednych z pierwszych ćwiczeń, mających na celu początkowe zapoznanie się grupy, rozluźnienie atmosfery i otwarcie się przed innymi, mieliśmy za zadanie powiedzenie o trzech rzeczach, które robimy źle i trzech swoich zaletach, umiejętnościach pozytywnych. Wniosek jaki wyciągnęłam po tym ćwiczeniu jest taki, iż niezmiernie trudno jest nam mówić o swoich mocnych stronach, a przecież to one pokazują jakimi jesteśmy, to one podkreślają naszą wyjątkowość i naszą wartość. Skłoniło mnie to do głębszej refleksji, gdy niedawno Grzegorz Kramer SJ opublikował na FB taki oto kwiatek

Miniona niedziela z powodzeniem mogłaby zostać nazwana najbardziej miłosną niedzielą w roku. Pan Bóg jest miłością. Na każdym kroku nam to uświadamia. Ale nie! I tak zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że Bóg jest zły, okrutny i zsyła na świat same cierpienia.

«Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?» On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy». [Mt 22, 34-40] Jakie jest największe przykazanie? Które z przykazań jest najważniejsze, bez którego nie można żyć w zgodzie z Bogiem i wiarą? Chciałoby się powiedzieć, że wypełnianie wszystkich przykazań warunkuje zbawienie i prowadzi nas ku Niebu, jednak Chrystus w dzisiejszej Ewangelii, po usłyszeniu owego pytania odpowiada jasno. Najważniejsza jest miłość skierowana ku Bogu. Od niej bierze swój początek całe Prawo. Wszystko zaczyna się od miłości. Wszystkie prawa są równie ważne, ale nie byłoby ich i niemożliwym byłoby ich wypełnianie bez miłości. 

/.../ Nie będziesz żywił w sercu nienawiści do brata. Będziesz upominał bliźniego, aby nie zaciągnąć winy z jego powodu. Nie będziesz szukał pomsty, nie będziesz żywił urazy do synów twego ludu, ale będziesz kochał bliźniego jak siebie samego. Słowo Boże wielokrotnie uczy nas miłości. W swoim wpisie na dzień 14 lutego wspominałam o tym, jak często w Piśmie Świętym pojawia się słowo "miłość" i jak często Bóg do tej miłości nas nawołuje i naucza nas, jak kochać swoich bliskich. Dziś nacisk w Słowie Bożym położony został na miłość do nieprzyjaciół, naszych wrogów. Nie na tych, których kochać łatwo, bo tylko odwdzięczamy się im za ich miłość, dobroć względem nas. Dziś Bóg uczy nas miłości, która wymaga od nas więcej niż tylko bycia miłym i uprzejmym. Miłość z dzisiejszej liturgii jest trudna, wymagająca, problematyczna, ale to właśnie ona prowadzi nas do Zbawienia. Jan Paweł II mawiał do nas w swoich kazaniach i przemówieniach "wymagajcie od siebie nawet jeśli inni by...