Dzięki Bogu

Żyjemy w czasach instant. Wiele rzeczy jest z nami na chwilę. Nikt już nie naprawia zepsutego telefonu, komputera, czy roweru, bo często taniej, szybciej, łatwiej jest po prostu kupić całkowicie nowy przedmiot. W takiej rzeczywistości musi się współcześnie odnaleźć miłość. Z taką rzeczywistością zderzają się współczesne małżeństwa.

Pod hasłem Duszpasterstwo internetowe wyzwaniem XXI w. odbyła się w Poznaniu I Konferencja Naukowa Blogerów Chrześcijańskich. Swój mały wkład w jej przebieg miałam i ja wraz z moją prelekcją Katoblogi jako odpowiedź Kościoła na potrzeby ewangelizacyjne współczesnego społeczeństwa .

Kiedy grzeszy ktoś, kto powinien być przykładem cnót dla innych, siostra czy brat zakonni, ksiądz, diakon, biskup (to też ksiądz) istnieje wysokie ryzyko zgorszenia. Zawsze w takich sytuacjach swój policzek musi nadstawić cały Kościół jako wspólnota, którego grzeszący są elementarną częścią.

Tegoroczne roraty u Dominikanów w Poznaniu upływają w duchu rozważań Litanii loretańskiej. Dziś, tego niezwykłego maryjnego dnia, rozważaliśmy symbolikę róży - Maryja Róża Duchowna. Jak ojciec kaznodzieja zaczął mówić o różnych nawiązaniach do róży przypomniała mi się róża z "Małego Księcia".

Życie składa się z ciągłego oczekiwania - na przesyłkę, na dzwonek sygnalizujący koniec lekcji, na pociąg, na ważny telefon. Młodzi ludzie czekają na pełnoletniość, pracujący na weekend, urlop, emeryturę. Czekamy na urodziny, czekamy na przyjazd babci, ciotki, spotkanie z ukochaną osobą. W Kościele nastał z dniem dzisiejszym właśnie taki czas oczekiwania. 

Całkiem niedawno na Facebook-owym profilu pewnej zaprzyjaźnionej osoby rozgorzała wrzawa wokół poniższej grafiki. Że raczej zniechęca, aniżeli zachęca. Że to każdego z osobna sprawa, gdzie, jak i kiedy się modli, bo (cytuję z pamięci) obcować z Bogiem można na całe szczęście nie tylko w Kościele. Jeden z "krzykaczy" rzucił też tekstem, że wiara nie ma nic wspólnego z miłością... Pierwotnie tylko polajkowałam obrazek i nie wczytywałam się w dyskusję, ale postanowiłam ją jednak prześledzić i... podzielić się z Wami swoją refleksją.

Słońce, ciepła woda, tego mi dziś szkoda, piasek z naszej plaży jeszcze dzisiaj parzy mnie... Wakacje. Czas wyczekiwany chyba przez wszystkich. Góry, morze, słońce, plaże i jeziora, wolny czas, odpoczynek. Po prostu żyć - nie umierać. W słowniku Pana Boga jednak nie ma takiego pojęcia jak "wakacje".

Każdy z nas chyba zna popularny program telewizyjny, do którego można się zgłosić, gdy się ma niezły bałagan w domu, życiu i nie potrafi się tego bałaganu opanować. Powstało też na ten temat wiele książek prawiących o tym, jakich środków używać, najlepiej naturalnych, własnej roboty, bo to teraz takie mainstreamowe (odsyłam, mało ambitnie, do Wikipedii , w miarę przystępnie, na chłopski rozum wyjaśnia owe słówko/zjawisko), aby jak najskuteczniej wyczyścić okna, sprać plamę po czerwonym winie z białej koszuli, czy którą ręką lepiej trzepać dywany. Pewnie się zastanawiacie, co ma Bóg do sprzątania i dlaczego piszę na swoim blogu artykuł o Poradniku Perfekcyjnej Pani Domu.

Mamy we "Wzrastaniu" stały element redagowany przez księdza profesora Krzysztofa Bardskiego, wykładowcę Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie.  Strony redagowane przez Księdza Profesora noszą tytuł "Ewangelia warszawska" i w prosty, ale nie żenujący i nie obraźliwy dla nikogo sposób, przedstawiają ewangeliczne wydarzenia, jak gdyby miały one miejsce w dzisiejszych czasach na ulicach współczesnej nam Warszawy (ale schemat wpisuje się idealnie w każde, dowolnie wybrane, inne miasto).

Wiemy z codziennego doświadczenia, że nauka wiary i religii jest ludziom nieodzownie potrzebna i korzystna, ona bowiem usposabia ich do życia moralnego i religijnego, a w rodzinie jest balsamem, który osładza i jednoczy różnorodne umysły i usposobienia do miłej zgody i wzajemnej miłości.  Temat budzącej się od czasu do czasu dyskusji o potrzebie nauki religii w szkołach podjął już kilkadziesiąt lat temu sługa Boży, Kardynał August Hlond. W jego duszy i sercu zawsze ważna pozostawała młodzież. Jej poświęcił znaczny fragment swojej duszpasterskiej działalności. 

Kilka słów wyjaśnienia, bo uważam, że Wam się ono jak najbardziej należy. Dlaczego mnie tu tak długo nie ma? Po pierwsze studia. Sesja, zwłaszcza pierwsza, potrafi człowieka zmiażdżyć.  Po drugie, zaczęłam pisać artykuły do redakcji miesięcznika skierowanego w szczególności dla młodzieży, ale także rodzice i wychowawcy mogą w nim znaleźć coś dla siebie.