Dzięki Bogu

Maria Miduch, doktor judaistyki i hermeneutyki biblijnej, magister teologii, pisarka, autorka książek Biografia Boga Ojca i Biografia Ducha Świętego w swojej książce poświęconej właśnie Bogu Ojcu opisuje sytuację, której była świadkiem podczas jednej ze swoich podróży do Ziemi Świętej.  Ojciec z dziećmi powracający z zakupów. Dwójka najmłodszych synów pragnąca pomóc ojcu w rozpakowywaniu towarów z samochodu i zanoszeniu ich do domu. Ojciec, który godzi się na tę sytuację, choć pewnie doskonale wie, że synowie są jeszcze za mali by poradzić sobie z zadaniem i raczej nie uda im się osiągnąć zamierzonego celu. W konsekwencji, tak jak pewnie przypuszczał ojciec na początku, podczas próby udźwignięcia worka z cebulą, warzywa wysmyknęły się z worka i posypały się po całej ulicy. Jak zareagowałaby większość z nas w takiej sytuacji? Pewnie krzykiem albo donośną reprymendą dla dzieci i jeszcze doniosłym "a nie mówiłam/em" ukazującym naszą wyższość i władzę. Jak reaguje ojci...

Od dziecka pamiętam jak zawsze nowa bluzka, sukienka, nowe buty czy nawet nowe rajstopki, zawsze musiały najpierw być ubrane do kościoła, później dopiero można było pójść w tym do szkoły, czy wcześniej do przedszkola. W niedzielę zawsze wstawało się dużo wcześniej żeby mama zdążyła uczesać mi na głowie ładną fryzurę, zapleść warkoczyki, czy zrobić loki. Do dziś zostało mi w głowie, że na Mszę to w dresach nie wypada. Z jednej strony to dobrze, bo na spotkanie z kimś, kogo kochamy zawsze ubieramy się ładnie, schludnie i chcemy wypaść jak najlepiej. Z drugiej jednak strony za takie właśnie zachowanie karci nas Jezus w dzisiejszej Ewangelii.

  Rz 13,8-10; Ps 112,1-2.4-5.9; 1 P 4,14; Łk 14,25-33 Dobrze znamy Ewangelię, w której Chrystus mówi do młodzieńca "idź sprzedaj wszystko, co masz, aby osiągnąć życie wieczne". Dzisiaj Pan Bóg jest mniej oszczędny i delikatny w słowach. W dzisiejszej Ewangelii Pan Bóg mówi - jeśli chcesz iść za mną, masz nienawidzić. Jakby tego było mało, Pan Bóg wymienia, że nienawiścią powinno się przede wszystkim objąć tych, z którymi na codzień spędzamy najwięcej czasu - matkę, ojca, żonę, męża, braci i siostry. 

Ef 2,19-22; Ps 19,2-5; Łk 6,12-19 Dla Boga nikt z nas nie jest obcy. W Piśmie Świętym odnajdziemy słowa, iż Bóg znał nas jeszcze zanim ukształtował nas w łonach naszych matek. Znał mnie i Ciebie zanim jeszcze Twoi rodzice zdążyli o Tobie pomyśleć. W dzisiejszym Czytaniu z listu do Efezjan Pan potwierdza tę znajomość, to, że nie jesteś Mu obojętny, że masz udział w Królestwie Bożym, w jego kształtowaniu i istnieniu. 

Miniona niedziela z powodzeniem mogłaby zostać nazwana najbardziej miłosną niedzielą w roku. Pan Bóg jest miłością. Na każdym kroku nam to uświadamia. Ale nie! I tak zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że Bóg jest zły, okrutny i zsyła na świat same cierpienia.

Raz do roku przypada dzień, który jest nie lada gratką dla wszystkich miłośników literatury - wszelakiej, od naukowej począwszy na komiksach i reportażach skończywszy. 23 kwietnia #WorldBookDay jak głoszą Instagramy, Twittery i inne, a po "naszemu" Światowy Dzień Książki. Dlaczego gratka dla czytelników? Bo wiele wydawnictw i księgarni oferuje w tym czasie liczne promocje i granty dla swoich klientów (kryptoreklama dla Wydawnictwa Znak , u którego i ja dziś zaszalałam na promocji). Ja dziś chciałabym podzielić się z Wami kilkoma moimi ulubionymi pozycjami książkowymi, ale żeby nie odbiegać od tematyki tego miejsca będą to książki o szeroko pojętej tematyce "religijnej" (duchowościowej/teologicznej *niepotrzebne skreślić)

" - (...) jesteś korzeniem (...) i tylko Bóg wie, jaki wydasz kwiat. Nie zagub się w potępianiu siebie za to, że jesteś korzeniem. Bez korzenia nigdy nie będzie kwiatu. Kwiat jest wyrazem tego, co teraz wydaje się powolne i nieważne, bezwartościowe. - To melodia!" [W. P. Young "Rozdroża"] Kwiat jest melodią... Czym zatem jest melodia? Melodia to zbiór dźwięków, kwintesencja odgłosów, harmonia brzmień. Ale żaden kwiat nie zakwitnie bez korzenia osadzonego w żyznej ziemi. Żaden kwiat nie będzie melodią, jeśli wcześniej nie będzie tylko ziarnem i tylko korzeniem. Każdy z nas chciałby być pięknym kwiatem, a tu et voila, okazuje się, że tylko korzeń ze mnie i z Ciebie.

Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. [Ef 2, 4-1] Czym jest dla mnie Wielki Post? Czym jest dla mnie śmierć Chrystusa na Krzyżu? Bardzo często zatrzymujemy się w życiu na płaszczyźnie ludzkiej męki i śmierci Pana Jezusa. Często, rozważając kolejne stacje Drogi Krzyżowej, zatrzymujemy się wyłącznie na epizodzie śmierci Boga i złożenia Go do grobu. Boga nie ma. Zabili Go i umarł, a wcześniej musiał ponieść okropne katusze. Gdzie sens? Gdzie logika tego czynu, zapytaliby pewnie niektórzy... 

W różny sposób kształtuje się w życiu nasza relacja z Bogiem. Jedni poznają Go wcześniej, inni później. Droga poznania jest jednak w każdym przypadku taka sama. Jaka? W dzisiejszym czytaniu z listu do Hebrajczyków Bóg kieruje do nas jednak jasną i konkretną wskazówkę, co do tego, w jaki sposób trafić do Nieba. "Mamy więc, bracia, pewność, iż wejdziemy do Miejsca Świętego przez krew Jezusa. On nam zapoczątkował drogę nową i żywą, przez zasłonę, to jest przez ciało swoje." [Hbr 10,19-25]

Przez cały Adwent towarzyszy nam Maryja Niepokalanie Poczęta. Co to właściwie oznacza? Oficjalne stwierdzenie doktryny brzmi „Najświętsza Maryja Panna od pierwszej chwili swego poczęcia, na podstawie szczególnej łaski i przywileju wszechmogącego Boga, mocą przewidzianych zasług Jezusa Chrystusa, Zbawiciela rodzaju ludzkiego, została zachowana nietknięta od wszelkiej zmazy grzechu pierworodnego”. Podsumowując Niepokalane Poczęcie jest to dogmat wiary, że Maria została zachowana od grzechu pierworodnego, że Maria nie miała grzesznej natury, i była bezgrzeszna. Co zrobiła Maryja, że Bóg obdarzył ją tak wielką łaską? Właśnie w tym "problem", że nic.

Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy, bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka, ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. [ 2 P 3, 8-14 ] Cały Adwent upływa nam w atmosferze oczekiwania. Czy jest ono radosne, czy też nie to drugorzędna kwestia. Wątpliwościom nie podlega natomiast, iż jest, a może raczej powinno, być to oczekiwanie cierpliwe. Bóg przyjdzie do nas znienacka, jak czytamy w dzisiejszej liturgii Słowa - niczym nocny złodziej. W innym miejscu w Piśmie Świętym odnajdziemy też zdanie, iż nie znamy dnia ani godziny, kiedy Pan przyjdzie na ziemię. Czekanie jest trudne, zwłaszcza w obecnych nam czasach "kultury instant". Nie ma lekko zwłaszcza wtedy, gdy o coś uporczywie prosimy, a Pan zwleka ze spełnieniem naszej prośby.

Adwent to czas nieustannego oczekiwania. Ten motyw towarzyszy nam każdego roku od pierwszej niedzieli tego okresu liturgicznego. Adwent to jednak nie tylko bezczynne siedzenie i patrzenie na zegarek. Tak naprawdę adwentem jest każdy dzień naszego życia, bo codziennie powinniśmy wyczekiwać przyjścia Boga, ale też codziennie powinniśmy być na Jego przyjście przygotowani. Przez najbliższy Rok Liturgiczny ściśle towarzyszyć nam będą, każdego dnia, prawdy ewangeliczne. Szczególnie będę starała się uwydatnić to w okresie Adwentu, aby niejako wprowadzić siebie i Ciebie do tajemnicy poznawania i rozważania Ewangelii oraz do wyrobienia w sobie nawyku jej regularnego czytania.

Przed laty święty Hieronim powiedział jedno z najbardziej znanych i często powtarzanych zdań, iż "nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa". Jutro uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, a za tydzień, pierwszą niedzielą Adwentu, rozpoczniemy nowy rok liturgiczny. Przez kolejne 365 dni w Kościele towarzyszyć nam będzie motto "nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".

«Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?» On mu odpowiedział: «„Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem”. To jest największe i pierwsze przykazanie. Drugie podobne jest do niego: „Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego”. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy». [Mt 22, 34-40] Jakie jest największe przykazanie? Które z przykazań jest najważniejsze, bez którego nie można żyć w zgodzie z Bogiem i wiarą? Chciałoby się powiedzieć, że wypełnianie wszystkich przykazań warunkuje zbawienie i prowadzi nas ku Niebu, jednak Chrystus w dzisiejszej Ewangelii, po usłyszeniu owego pytania odpowiada jasno. Najważniejsza jest miłość skierowana ku Bogu. Od niej bierze swój początek całe Prawo. Wszystko zaczyna się od miłości. Wszystkie prawa są równie ważne, ale nie byłoby ich i niemożliwym byłoby ich wypełnianie bez miłości. 

"Gdy twój brat zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy" Tymi słowami rozpoczyna się dzisiejsza Ewangelia. Braterskie upomnienie, tak nazwany został ten fragment Pisma Świętego. Pan Jezus kieruje dziś te słowa do nas, aby nam uświadomić, że nie idziemy sami ku Niebu, że na drodze, po której kroczymy, nie jesteśmy zbiorem indywidualistów, ale wspólnotą. Jak wspólnota zatem powinniśmy jeden o drugiego dbać, abyśmy wspólnie dotarli do celu naszej wędrówki.

Zastanawiałeś się kiedyś jakie miejsce w Twoim życiu zajmuje modlitwa? Czym dla Ciebie jest? Czy dzielisz się nią z innymi, czy raczej zachowujesz tę sferę dla siebie, w zaciszu swojego pokoju, gdzie nikt nie widzi, nie słyszy i gdzie w końcu można pobyć z Bogiem sam na sam? Modlitwa bywa dla niektórych z nas swego rodzaju odskocznią od rzeczywistości, ostoją spokoju, chwilą wyciszenia. Bywa, że modlitwa podnosi na duchu, koi serce i pozwala nam przetrwać do następnego poranka. Ważne aby modlitwa nigdy nie schodziła z naszych ust, serc i myśli. Ważne, by stanowiła nieodłączny element naszego życia, byśmy uczynili modlitwę sprawą tak niezbędną, jak oddychanie.  

Pewnie uznalibyście mnie za niespełna rozumy, gdybym stanęła przed kimś z Was i powiedziała - Twój wróg to Twój najlepszy przyjaciel. Tak. Nie jest Twoim najlepszym przyjacielem ten, który najwięcej Ci pomaga, spędza z Tobą najwięcej czasu i jest gotowy oddać za Ciebie życie. Pewnie nadal myślisz, że piszę głupoty, nic nie wiem o życiu i nie warto tego dalej czytać, ale postaram się przekonać Cię choć trochę do swojej racji.

(Mt 11,20-24) Jezus począł czynić wyrzuty miastom, w których najwięcej Jego cudów się dokonało, że się nie nawróciły. Biada tobie, Korozain! Biada tobie, Betsaido! Bo gdyby w Tyrze i Sydonie działy się cuda, które u was się dokonały, już dawno w worze i w popiele by się nawróciły. Toteż powiadam wam: Tyrowi i Sydonowi lżej będzie w dzień sądu niż wam. A ty, Kafarnaum, czy aż do nieba masz być wyniesione? Aż do Otchłani zejdziesz. Bo gdyby w Sodomie działy się cuda, które się w tobie dokonały, zostałaby aż do dnia dzisiejszego. Toteż powiadam wam: Ziemi sodomskiej lżej będzie w dzień sądu niż tobie. Jezus z dzisiejszej Ewangelii mówi nie tylko do mieszkańców Korozain i Betsaidy. Słowa przez Niego wypowiadane kierowane są przede wszystkim do mnie i do Ciebie. Dlaczego do nas? Bo to my właśnie jesteśmy tymi, którzy codziennie są świadkami cudów, które z woli Boga dzieją się na naszych oczach i to my właśnie nie czynimy nic z tym, co Bóg nam daje. Nie potrafimy odpowiedzieć na...

Ile razy w życiu uważasz, że do czegoś się nie nadajesz, że nie ma dla Ciebie zajęcia, kierunku studiów, pracy? Jak często wydaje Ci się, że jesteś tak beznadziejny, że lepiej niczego nie dotykać, bo cokolwiek spróbujesz zrobić i tak zakończy się fiaskiem? Czy nie jest tak, że siadając przy kartce papieru podzielonej na "WADY" i "ZALETY" po stronie wad lista nie ma końca, a po stronie zalet wyrazów jest tyle ile palców u jednej ręki?  

Zastanawiałeś/aś się kiedyś jakby to było, gdyby pewnego razu zadzwonił telefon, a po odebraniu słuchawki usłyszał/a byś  - Halo? Tutaj Twój ojciec - Bóg. Mogę z Tobą porozmawiać? Nierealne prawda? Trochę irracjonalna historia, która przecież nie ma prawa się wydarzyć, bo w Niebie nie ma telefonów, a Bóg nie jest osobą samą w sobie, która ot tak może do nas zadzwonić. A jednak nie jest to tak do końca niemożliwe. Bóg każdego dnia próbuje się do nas "dodzwonić", próbuje do nas napisać na Facebooku, na Twitterze, próbuje złapać nas na chwilę, by z nami pogadać, jak na przyjaciela przystało.