Dzięki Bogu

Kolejny raz w tym tygodniu spotykamy Chrystusa z Apostołami w Wieczerniku. Dziś Chrystus posyła Apostołów na świat. Dziś ofiarowuje swoje Ciało i Krew dzieląc się Nimi z najbliższymi. Chrystus dzieli się z Nimi samym sobą, najlepszym co z siebie ma. Nie jest to uczta taka, o jakich Pismo Święte wspominało wcześniej, przed Wielkim Czwartkiem. Ta kolacja jest wyjątkowa. W Wieczerniku panuje wyjątkowa atmosfera. Uczniowie czują, że Chrystus dokonuje w ich obecności czegoś niezwykłego, czegoś, co będzie miało znaczenie jeszcze przez wiele lat po tym wieczorze.

Ostatnia Wieczerza. Tak zwykło się mówić o wieczerzy, którą Chrystus spożył ze swoimi uczniami dzień przed swoją śmiercią. Ja jednak nazwałabym ją Wieczerzą Początku. Tak jak nasz (niedługo) święty Jan Paweł II mawiał o swoim domu, Wadowicach, iż tam wszystko się zaczęło, tak mam ochotę powiedzieć, że nasze życie jako chrześcijan zaczęło się tam, w Wieczerniku. Jezus w Wielki Czwartek dwa tysiące lat temu ustanowił sakrament Eucharystii i Kapłaństwa. 

Wszystkim neoprezbiterom Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej, którzy dziś o godzinie 10:00 w Katedrze Archidiecezjalnej w Poznaniu otrzymali mocą Ducha Świętego święcenia kapłańskie składam najszczersze gratulacje i życzenia. Niech Was Pan Bóg prowadzi każdego dnia, każdego dnia, jako Najwyższy Kapłan ukazuje piękno powołania, do którego Was stworzył, a Maryja, wskazująca każdego dnia na swojego Syna prowadzi Was jasną drogą, abyście byli jak najlepszymi Jego pośrednikami tu, na ziemskim padole. Szczęść Wam Boże!