Dzięki Bogu

Czy można kochać bardziej? Codziennie odpowiadam sobie na to pytanie. Odpowiedź jest twierdząca. I nie jest tylko słodko. Ostatnio częściej gorzko niż słodko.

Często spotykam się ze stwierdzeniem, że ślub nic nie zmienia, że to tylko formalność, ładna uroczystość, ale wszystko pozostaje takie, jak było. Fakt, że większość tych opinii wyrażana jest przez osoby żyjące pod jednym dachem już przed ślubem, ale w takim razie, po co brać ślub, generować koszty organizacji imprezy, skoro jest to tylko piękne wydarzenie i nic więcej? 

O pięknym ślubie niczym z bajki o księżniczkach Disneya marzy każda dziewczyna/kobieta od przedszkolnych lat. Długa biała suknia, wianek, welon, piękne kwiaty, wszystko wokół nas tańczy, śpiewa, śmieje się i wiruje... Rzeczywistość potrafi jednak bardzo szybko sprowadzić na ziemię.

Nasza droga do małżeństwa rozpoczęła się niecałe 10 lat temu, choć wtedy jeszcze żadne z nas nie miało tego ani w planach ani w najśmielszych myślach. 10 lat temu, w sierpniu, Bóg po raz pierwszy postawił nas na swojej drodze, pozwolił nam dowiedzieć się wzajemnie o swoim istnieniu, by 9 lat postawić nas razem na ślubnym kobiercu.

Żyjemy w czasach instant. Wiele rzeczy jest z nami na chwilę. Nikt już nie naprawia zepsutego telefonu, komputera, czy roweru, bo często taniej, szybciej, łatwiej jest po prostu kupić całkowicie nowy przedmiot. W takiej rzeczywistości musi się współcześnie odnaleźć miłość. Z taką rzeczywistością zderzają się współczesne małżeństwa.

O tym, że kobieta zawsze znajdzie powód, żeby się o coś przyczepić, obrazić czy zrobić awanturę, słyszał już pewnie każdy. Legendy o tym zjawisku krążą po świecie od prawa do lewa, z góry na dół i z powrotem. Żeby nie było, panowie też nie są w tej materii tacy święci, jak im się często wydaje. Aż tu nagle przychodzi święty Paweł i mówi nam, że miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego. 

Wstyd kojarzy nam się z sytuacjami, do których nie chcielibyśmy dopuścić. Wstydzimy się, że ktoś nas widział tu czy tam, w takich a nie innych okolicznościach. Według słowników wstyd jest to przykre uczucie spowodowane świadomością niewłaściwego postępowania lub wypowiedzianych słów, zwykle połączone z poczuciem utraty reputacji, dobrego imienia...

Kiedy robię coś dla ukochanej osoby, czynię to nie po to, by otrzymać pochwalne hymny i burzę oklasków, ale dlatego, że tę osobę kocham, że mi na niej zależy i że chcę, bardziej niż swojego, jej szczęścia i dobra. Kolejny przymiot miłości wg świętego Pawła, a raczej dwa, które chciałabym przeanalizować w naszych przygotowaniach do małżeństwa to: miłość, która nie unosi się pychą i miłość, która nie szuka swego .

Żyjemy w czasach, w których wszystko jest na pokaz. Dzielimy się swoim życiem z innymi ludźmi niemal 24h na dobę 7 dni w tygodniu. Idziesz do pracy, pijesz kawę ze Starbucksa? Aaaaale najpierw fociak na instastory. Jesteś w pracy - zdjęcie na snapchata.  Jedziesz na wycieczkę, robisz grilla ze znajomymi, idziesz na spacer, siedzisz w domu, czytasz książkę, jesz obiad? O wszystkim informujesz innych. Tak samo jest z naszymi związkami. One również coraz częściej są niestety tylko, albo przede wszystkim, na pokaz. 

Wędrówka przez Hymn o Miłości trwa dalej. Kolejny przystanek to zazdrość. Uczucie znane chyba każdemu od najmłodszych lat życia. Zazdrościmy sobie niemal wszystkiego - kolorowych długopisów w szkole, bluzki, plecaka, butów, telefonu, komputera, samochodu, domu z ogródkiem. Zazdrościmy komuś, że pojechał w daleką podróż do kraju, o odwiedzeniu którego marzymy od lat. Wreszcie jest też zazdrość w związku i choć mówi się, że jej odrobina jest potrzebna, by podtrzymać płonący w związku ogień, to granica między dobrą zazdrością a tą przesadzoną jest bardzo cienka.

Kolejnym punktem na naszej drodze ku dobremu małżeństwu i miłości jest łaskawość. W nomenklaturze językowej oznacza dobroć, wielkoduszność. Jak wyjaśnia Ojciec Święty Franciszek w swojej adhortacji Amoris Laetitia , św. Paweł chce wyjaśnić, że „cierpliwość” wymieniona jako pierwsza, nie jest postawą całkowicie pasywną, ale towarzyszy jej aktywność, dynamiczna i kreatywna reakcja wobec innych. Wskazuje, że miłość czyni innym dobro i je krzewi. Dlatego tłumaczy się jako „ż yczliwa” .

Jako, że od kilku miesięcy jestem szczęśliwą narzeczoną ogarniającą organizację ślubu i wesela postanowiłam w najbliższym czasie pochylić się nad istotą samej miłości będącej podstawą relacji małżeńskiej, o której możemy przeczytać w chyba najbardziej znanym fragmencie Pisma Świętego, który zacytuje nawet największy biblijny ignorant. Mam na myśli oczywiście Pierwszy List Świętego Pawła do Koryntian. Tak, to ten sam, który powszechnie znany jest jako Hymn o miłości. 

Nie dalej jak tydzień temu, będąc w Środę Popielcową na Mszy Świętej, usłyszałam na kazaniu słowa, które stały się inspiracją do napisania tego artykułu. Bo któż z nas zastanawiał się kiedykolwiek, czy Bóg nosi buty?

Nie pożądaj żony bliźniego swego... ...ani żadnej rzeczy, która jego jest Ostatnie dwa z dziesięciu przykazań postanowiłam połączyć w jeden artykuł. Nie widzę większej potrzeby, by je rozdzielać, bo osobno na temat cudzołóstwa i kradzieży już pisałam. Pewnie niejeden raz zastanawiałeś się dlaczego Bóg tak sobie upodobał te dwa grzechy, że wspomina w przykazaniu o nich aż dwa razy. Przykazanie dziewiąte i dziesiąte nie są jednak wprost przykazaniami o seksie i przywłaszczaniu sobie cudzych rzeczy. Kluczowym słowem tych dwóch przykazań jest pożądanie .

Znamy doskonale opowieści o złotej pięknej jesieni, polskiej jesieni, o kolorowych liściach, złocistych parkach. Bywa, że jesień pokazuje swoje ładniejsze oblicze, ale zdecydowanie, co widzi chyba każdy (przynajmniej w Polsce) spoglądając teraz przez okno, przez większość swoich dni Pani Jesień jest smutna, szara, wiejąca chłodem i niezachęcająca do jakichkolwiek aktywności, uśmiechu i entuzjazmu. Oczywiście zawsze znajdzie się ktoś, kto lubi taką aurę, ale takich ludzi jest chyba niewielu. Większość z nas woli, gdy na niebie świeci słońce zamiast, gdy leje się z niego deszcz. A jednak, mimo to pozwalamy sobie na to, by nasze życie było tylko jesienią. Jak?

W mijającym tygodniu brałam udział w zajęciach z treningu interpersonalnego. W trakcie jednych z pierwszych ćwiczeń, mających na celu początkowe zapoznanie się grupy, rozluźnienie atmosfery i otwarcie się przed innymi, mieliśmy za zadanie powiedzenie o trzech rzeczach, które robimy źle i trzech swoich zaletach, umiejętnościach pozytywnych. Wniosek jaki wyciągnęłam po tym ćwiczeniu jest taki, iż niezmiernie trudno jest nam mówić o swoich mocnych stronach, a przecież to one pokazują jakimi jesteśmy, to one podkreślają naszą wyjątkowość i naszą wartość. Skłoniło mnie to do głębszej refleksji, gdy niedawno Grzegorz Kramer SJ opublikował na FB taki oto kwiatek

Żadna  wiel­ka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej z pis­to­letu lub za­mykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc, ale ona jest spryt­niej­sza – wie, jak przeżyć.   [Jonathan Caroll]   W minioną niedzielę miałam okazję usłyszeć krótkie kazanie na temat wiary, nadziei i miłości. Trzy cnoty boskie, często nazywane trzema siostrami, hasło wyświechtane prawie tak, jak to o miłości bliźniego jak siebie samego itp. Te krótkie kazanie uświadomiło mi jednak, że tak naprawdę wiemy na ich temat bardzo niewiele.

Słowniki określają go jako negatywną energię, wywołaną działaniem innej osoby bądź rzeczy. Energia ta przeradza się przeważnie w agresję skierowaną na czynnik, który w nas ten gniew wywołał. Gniew prowadzi do frustracji, krzyku, furii, działania w afekcie, często niekontrolowane wypowiadanie różnych słów i dokonywanie czynów, których niekoniecznie dokonalibyśmy będąc pozbawionymi gniewem. Gniew może też mieć jednak oddźwięk pozytywny i prowadzić do swego rodzaju oczyszczenia. Wszystko zależy od tego, na ile potrafimy kontrolować siebie i wyrażane przez siebie emocje.

W ostatnich dniach sierpnia trwaliśmy, wraz z setkami tysięcy ludzi na całym świecie, w modlitwie nad księdzem Tomaszem, chrystusowcem, który w czasie swojej wymarzonej pielgrzymki do Ziemi Świętej trafił w stanie krytycznym do szpitala. "x. Tomek  miał wylew, jest w szpitalu w Ammanie" - taką wiadomość przysłał mi x. Łukasz wieczorem, w sobotę 25 sierpnia. Przed oczami stanęły mi wówczas wszystkie wspólne wspomnienia. Choć nie było ich wiele ksiądz Tomek zapisał się w mojej głowie jako Boży Wariat. Ten z pozoru mały facet ze Śląska potrafił porwać ludzkie serca wprost przed oblicze Boga cokolwiek robił i mówił. 

Zazwyczaj kojarzy nam się z tą, która pojawia się między dwojgiem kochających się ludzi. Słowa starej piosenki mówią, iż "nie ma miłości bez zazdrości" i choć po części jest to prawda to jednak we wszystkim trzeba znać umiar. Ale zazdrość to nie tylko patrzenie z niepokojem na kręcącą się wokół naszego chłopaka bądź męża inną kobietę, wyglądającą w naszych oczach niezwykle atrakcyjnie i pociągająco. Zazdrościmy innym także wielu innych rzeczy materialnych i niematerialnych.