Dzięki Bogu

Liturgia Słowa kieruje nasz wzrok dzisiaj ku Nazaretowi. Widzimy dziewczynę, młodą kobietę, która już za chwilę ma dowiedzieć się, że zostanie matką i to Matką samego Boga. Abstrakcja jakich mało. Z nikim jeszcze nie współżyła, a tu przychodzi do niej jakiś gość i mówi, że jest wybrana przez Boga i urodzi Mu Syna. Wszyscy dobrze wiemy, jak potoczyła się ta historia. Mimo, iż wszystko wydawało się wyjątkowo skomplikowane i dziwne, mimo iż Maryja miała świadomość konsekwencji jakie ją czekają w związku z tym, że jest w ciąży, powiedziała Bogu "ok, biorę to na siebie, zgadzam się na wypełnienie Twojej woli".

Nie dalej jak tydzień temu, będąc w Środę Popielcową na Mszy Świętej, usłyszałam na kazaniu słowa, które stały się inspiracją do napisania tego artykułu. Bo któż z nas zastanawiał się kiedykolwiek, czy Bóg nosi buty?

Być kobietą to dla mnie mieć w sobie zarówno coś z Maryi i z Supermana. To spracowane ręce mojej Mamy i Babć. Najważniejsze dla mnie to ofiara z siebie z miłości do osób, z którymi żyję, rodziny, chłopaka, przyjaciół i wrogów. Do swojego związku staram się, jako kobieta, wnieść delikatność, czułość, opiekuńczość (nie żeby mojemu chłopakowi brakowało cech czułości, czy opiekuńczości, ale opiekuńczość kobieca od męskiej nieco się od siebie różnią) i kobiecą wrażliwość. 

Post kojarzy nam się z umartwianiem, odmawianiem sobie czegoś. Często jest to skojarzenie negatywne, budzące nasz wewnętrzny sprzeciw wobec poddania się mu. W tym roku postanowiłam spojrzeć na Wielki Post w nieco inny niż do tej pory sposób. Swoje postanowienia wielkopostne ujęłam w formę wyzwania, nie zakazu czy nakazu, który MUSZĘ zrealizować, ale wyzwania, które CHCĘ podjąć. Po co? By w efekcie zbliżyć się do Boga i by wyrosło z tego dobro. http://cdn30.se.smcloud.net/t/photos/205018/wielki_post_droga_krzyzowa.jpg