Dzięki Bogu

Zbliża się jeden z najpiękniejszych i jednocześnie najbardziej tajemniczych okresów w ciągu całego roku. Za dwa dni pierwsza niedziela Adwentu. Pierwsza niedziela rozpoczynająca nowy rok liturgiczny i nowy, kolejny w naszym życiu czas oczekiwania i przygotowania.

To nie przypadek, że właśnie w Światowy Dzień Ubogich usłyszeliśmy w kościołach Ewangelię o talentach. Każdy z nas jest trochę podobny do sług z przypowieści, zarówno tych dwóch, którzy podwoili dany im majątek, jak i do tego, który swój talent zakopał i nie zyskał nic, a jeszcze na tym stracił.

Maria Miduch, doktor judaistyki i hermeneutyki biblijnej, magister teologii, pisarka, autorka książek Biografia Boga Ojca i Biografia Ducha Świętego w swojej książce poświęconej właśnie Bogu Ojcu opisuje sytuację, której była świadkiem podczas jednej ze swoich podróży do Ziemi Świętej.  Ojciec z dziećmi powracający z zakupów. Dwójka najmłodszych synów pragnąca pomóc ojcu w rozpakowywaniu towarów z samochodu i zanoszeniu ich do domu. Ojciec, który godzi się na tę sytuację, choć pewnie doskonale wie, że synowie są jeszcze za mali by poradzić sobie z zadaniem i raczej nie uda im się osiągnąć zamierzonego celu. W konsekwencji, tak jak pewnie przypuszczał ojciec na początku, podczas próby udźwignięcia worka z cebulą, warzywa wysmyknęły się z worka i posypały się po całej ulicy. Jak zareagowałaby większość z nas w takiej sytuacji? Pewnie krzykiem albo donośną reprymendą dla dzieci i jeszcze doniosłym "a nie mówiłam/em" ukazującym naszą wyższość i władzę. Jak reaguje ojci...

Wielokrotnie w życiu słyszałeś już pewnie słowa z dzisiejszej Ewangelii o tym, że masz stać się solą, która przyprawia innych i światłem, które wskazuje innym właściwą drogę. Jednak, aby stać się zaczynem do nawrócenia dla innych, trzeba najpierw samemu oczyścić swoje serce i duszę, oczyścić swoją relację z Bogiem.

Wprawdzie w Kościele Katolickim zakończył się już okres Bożego Narodzenia, ale przecież trwamy ciągle w pochyleniu nad żłóbkiem, w którym leży maleńki Jezus. W wielu z naszych domów jeszcze stoją choinki, w kościołach jeszcze śpiewamy kolędy. Ten okres jest dobrym czasem, by pochylić się nie tylko nad kołyską z Bogiem w środku, ale też nad macierzyństwem Maryi, od początku niezwykłym i niecodziennym. 

Przyszedł ten dzień. Dzień, na który czekaliśmy przez ostatnie 4 tygodnie. Narodziło się oczekiwane Dziecię. I co dalej?

Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu Jak często zdarza nam się kłamać? Kto kłamie częściej - mężczyźni, czy kobiety? Jakie są najczęstsze powody kłamstw?  Odpowiedzi na te pytania jest wiele, tak wiele, ilu ludziom je zadamy. Bóg ma na nie jednak jedną odpowiedź - nie kłam. Nie ściemniaj, nie oszukuj, nie kombinuj, bo kłamstwo to nie tylko mówienie nieprawdy - tworzyć fałszywe świadectwo przeciw bliźniemu można nie tylko mówiąc o nim nieprawdziwe rzeczy w sądzie.

Żyjemy w ciągłym zamartwianiu się o to, co będzie jutro. Nasze myśli pochłania przerażenie o to, czy będziemy w stanie zapewnić byt sobie, swoim dzieciom. Marzymy o stabilizacji życiowej, finansowej. Rzadko jednak zastanawiamy się nad stabilizacją naszej duszy, a to przecież ją zabierzemy ze sobą na zawsze.

W owym czasie zbliżali się do Jezusa wszyscy celnicy i grzesznicy, aby Go słuchać. Na to szemrali faryzeusze i uczeni w Piśmie Dzisiejsze Słowo słyszane było przez nas już pewnie setki razy. I może nieraz, może nawet dziś, w czasie, gdy na Liturgii padają te słowa, wyłączamy słuchanie, bo przecież "słyszałem/am to już tyle razy, że znam ten fragment Ewangelii na pamięć". Nic bardziej mylnego. Sama słyszałam ją w ciągu ostatniego tygodnia dwukrotnie, dwukrotnie też wysłuchałam homilii odnoszącej się do tych słów i przyznam, że pewnie jeszcze znalazłby się ktoś, kto wyciągnąłby z tej przypowieści coś więcej.

  Rz 13,8-10; Ps 112,1-2.4-5.9; 1 P 4,14; Łk 14,25-33 Dobrze znamy Ewangelię, w której Chrystus mówi do młodzieńca "idź sprzedaj wszystko, co masz, aby osiągnąć życie wieczne". Dzisiaj Pan Bóg jest mniej oszczędny i delikatny w słowach. W dzisiejszej Ewangelii Pan Bóg mówi - jeśli chcesz iść za mną, masz nienawidzić. Jakby tego było mało, Pan Bóg wymienia, że nienawiścią powinno się przede wszystkim objąć tych, z którymi na codzień spędzamy najwięcej czasu - matkę, ojca, żonę, męża, braci i siostry. 

Ef 2,19-22; Ps 19,2-5; Łk 6,12-19 Dla Boga nikt z nas nie jest obcy. W Piśmie Świętym odnajdziemy słowa, iż Bóg znał nas jeszcze zanim ukształtował nas w łonach naszych matek. Znał mnie i Ciebie zanim jeszcze Twoi rodzice zdążyli o Tobie pomyśleć. W dzisiejszym Czytaniu z listu do Efezjan Pan potwierdza tę znajomość, to, że nie jesteś Mu obojętny, że masz udział w Królestwie Bożym, w jego kształtowaniu i istnieniu. 

Apostołowie to byli żywi święci, chodzące ideały. Wpatrzeni w Chrystusa, wsłuchani w Słowo Boże nie widzieli nic poza Nim. Tak nam się zwykle wydaje, a wystarczy otworzyć Pismo Święte i cały czar pryska. Widzimy tam, chociażby w dzisiejszym pierwszym czytaniu, takiego Gedeona. Przychodzi do niego Anioł prosto od Boga, a ten się z Bogiem kłóci. Robi dokładnie to, co my robimy na co dzień. Widzi zło i cierpienia jakich doświadczają ludzie i patrząc na nie pyta z pretensjami Boga, gdzie On jest w obliczu tego wszystkiego.

On dodaje mocy zmęczonemu i pomnaża siły omdlałego. Chłopcy się męczą i nużą, chwieją się słabnąc młodzieńcy  [Iz 40, 25-31] Początki czegokolwiek są zawsze miłe . Gdy coś pierwszy raz oglądamy, zwiedzamy lub robimy zwykle podchodzimy do tego z niebywałym entuzjazmem i zaangażowaniem. Z czasem jednak ów entuzjazm opada, a do życia wkrada się rutyna. Zwykle wówczas pojawia się też znużenie, brak sił, zniechęcenie i chęć rezygnacji. Tak dzieje się też w naszym życiu duchowym. Często na początku odczuwamy radość z modlitwy, Bóg daje nam odczuć płynącą z niej energię i siłę. Czasami zsyła na nas rzeczywiste, realne i namacalne łaski i cuda, aby nas rozkręcić, zachęcić do modlitwy, ale po jakimś czasie nagle to odbiera. Po jakimś czasie modlitwa zaczyna nas nudzić, nie dostrzegamy płynących z niej korzyści, nie czujemy relacji z Bogiem, w zasadzie wydaje się wtedy, że modlitwa jest bez sensu i lepiej ten czas poświęcić na coś innego.

Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy, bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka, ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. [ 2 P 3, 8-14 ] Cały Adwent upływa nam w atmosferze oczekiwania. Czy jest ono radosne, czy też nie to drugorzędna kwestia. Wątpliwościom nie podlega natomiast, iż jest, a może raczej powinno, być to oczekiwanie cierpliwe. Bóg przyjdzie do nas znienacka, jak czytamy w dzisiejszej liturgii Słowa - niczym nocny złodziej. W innym miejscu w Piśmie Świętym odnajdziemy też zdanie, iż nie znamy dnia ani godziny, kiedy Pan przyjdzie na ziemię. Czekanie jest trudne, zwłaszcza w obecnych nam czasach "kultury instant". Nie ma lekko zwłaszcza wtedy, gdy o coś uporczywie prosimy, a Pan zwleka ze spełnieniem naszej prośby.

Adwent to czas nieustannego oczekiwania. Ten motyw towarzyszy nam każdego roku od pierwszej niedzieli tego okresu liturgicznego. Adwent to jednak nie tylko bezczynne siedzenie i patrzenie na zegarek. Tak naprawdę adwentem jest każdy dzień naszego życia, bo codziennie powinniśmy wyczekiwać przyjścia Boga, ale też codziennie powinniśmy być na Jego przyjście przygotowani. Przez najbliższy Rok Liturgiczny ściśle towarzyszyć nam będą, każdego dnia, prawdy ewangeliczne. Szczególnie będę starała się uwydatnić to w okresie Adwentu, aby niejako wprowadzić siebie i Ciebie do tajemnicy poznawania i rozważania Ewangelii oraz do wyrobienia w sobie nawyku jej regularnego czytania.

Przed laty święty Hieronim powiedział jedno z najbardziej znanych i często powtarzanych zdań, iż "nieznajomość Pisma Świętego jest nieznajomością Chrystusa". Jutro uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, a za tydzień, pierwszą niedzielą Adwentu, rozpoczniemy nowy rok liturgiczny. Przez kolejne 365 dni w Kościele towarzyszyć nam będzie motto "nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię".

5 października. W kalendarzu liturgicznym dzień ten zarezerwowany jest dla św. siostry Faustyny Kowalskiej, tej samej, której zawdzięczamy wieść o Bożym Miłosierdziu i szczególnych łaskach, które można od Boga otrzymać dzięki ogromnie Jego miłosiernego Serca. Miłość, miłosierdzie, dobroć, bo to o nich dzisiaj pragnę pisać, to uczucia, cechy, których pragnie chyba każdy. Bóg chce nas nimi obdarzać każdego dnia. Kocha nas więc chce dla nas jak najlepiej. Troszczy się o nas, bo jesteśmy Jego dziećmi, każde z osobna jest Jego tak zwanym oczkiem w głowie. Dla Boga nie ma lepszych i gorszych, dla Niego jesteśmy tymi, których sobie upodobał, których stworzył na swoje podobieństwo i których miłuje ponad wszystko.

Dzisiejsza liturgia Słowa pełna jest miłości i miłosierdzia. Zarówno tego, które Bóg okazuje nam, ludziom, jak i tego, które my powinniśmy okazywać sami sobie nawzajem i przede wszystkim Bogu. Miłość to piękne uczucie. "W potocznym rozumieniu miłosierdzie oznacza współczucie, przebaczenie i gest pomocy. Wydaje się, że większość ludzi rozumie miłosierdzie jako litość i współczucie także wtedy, gdy mówi się o miłosierdziu Boga. Wówczas jednak sprowadza się je do łaskawego gestu Pana Boga względem swojego stworzenia, przy czym sama relacja Stwórcy do stworzenia pozostaje bez zmiany. Niestety nie oddaje to prawdziwego przesłania, jakie niesie w sobie Pismo Święte, gdy mówi o miłosierdziu Boga" (opis książki pt. "Boże Miłosierdzie" W. Zatorski OSB). Czym zatem jest Boże Miłosierdzie? Co może zmienić się w naszym życiu jeśli bezgranicznie Mu zaufamy?

"Gdy twój brat zgrzeszy przeciw tobie, idź i upomnij go w cztery oczy" Tymi słowami rozpoczyna się dzisiejsza Ewangelia. Braterskie upomnienie, tak nazwany został ten fragment Pisma Świętego. Pan Jezus kieruje dziś te słowa do nas, aby nam uświadomić, że nie idziemy sami ku Niebu, że na drodze, po której kroczymy, nie jesteśmy zbiorem indywidualistów, ale wspólnotą. Jak wspólnota zatem powinniśmy jeden o drugiego dbać, abyśmy wspólnie dotarli do celu naszej wędrówki.

Znana piosenka oazowa głosi, że wschody słońca głoszą Boga. Zawiera też prośbę, aby wierni nie przespali kolejnego świtu. Nie jest to jednak zwykła religijna pioseneczka doskonała do odśpiewywania na oazach, pielgrzymkach i rekolekcjach dla dzieci i młodzieży. Najlepiej przekonać się o tym na własne oczy i odczuć percepcją własnej duszy i ciała.