Dzięki Bogu

Pierwsze dni listopada zawsze przynoszą zadumę, zarówno w tęsknocie za tymi z naszych bliskich, którzy uprzedzili nas w drodze do świętości, ale także rozważań nad samą śmiercią, wiecznością i trwałością tego, co ziemskie.

Rok temu byliśmy już kilka dni po hucznych obchodach 1050 Chrztu Polski. Wielu z nas brało udział w wydarzeniach w Gnieźnie i Poznaniu. Wielu odnowiło wtedy swoje przyrzeczenia chrzcielne. I co dalej?

Po czterdziestu dniach Wielkiego Postu przyszedł czas na radość. W naszych kościołach wybrzmiało radosne Alleluja, a każdy, kto zobaczył pusty grób chce oznajmiać każdemu napotkanemu człowiekowi, że Chrystus zmartwychwstał! 

Dobrego świętowania święta zmarłych - takimi słowami pożegnał kiedyś wykładowca swoich studentów kończąc wykład przed weekendem, w którym zawierał się 1. listopada. I wszystko byłoby w porządku, gdyby chociaż jedna osoba z sali zwróciła mu uwagę na to, że popełnił kardynalny błąd w swojej wypowiedzi. Niestety z sali dobiegł tylko szyderczy śmiech, kilka głosów na temat halloween, a reszta po prostu przemilczała sprawę i pobiegła na autobus, by jak najszybciej ruszyć w drogę do domu. 

Od jakiegoś czasu często w okolicy Wielkiej Soboty pojawia się w sieci wiele memów głoszących wieść gminną, że święconka jest przez wielu traktowana jako ósmy sakrament. Sama będąc wczoraj obecna w kościele w czasie święcenia pokarmów zauważyłam obecność wielu osób, których twarze widziałam po raz pierwszy. Dobrze, że przyszli. Bardzo się z tej obecności cieszę. Przykrość sprawia jednak coś innego.

Brakuje mi słów, które mogłyby opisać radość, jaką przeżywam z racji Zmartwychwstania Jezusa Chrystusa! Msza Wigilii Paschalnej jak zwykle była cudowna i przejmująca. Dźwięk radosnego Alleluja, a później jeszcze bardziej radosne i uroczyste Te Deum wprawiły moje serce w mocniejsze obroty.

Dzisiejszej nocy dokonał się wielki cud. Prawdopodobnie największy z cudów, które Bóg mógł dokonać za pośrednictwem Chrystusa. Tej nocy Chrystus pokonał śmierć. Zdeptał Szatana, rozjaśnił ciemności grobu swoim blaskiem, blaskiem chwały życia. Dzisiejsza noc uświadamia nam, że nie musimy obawiać się śmierci. Dla Boga nie ma bowiem nic niemożliwego. On nie pozwoli nam pozostać w grobie. Odkąd Chrystus pokonał śmierć, nie ma ona żadnej mocy nad życiem, które pochodzi od Boga. 

Nie potrafię opisać tego co teraz czuję i co się we mnie dokonuje. Radość, pokora i wzruszenie, chyba w tych słowach najlepiej jestem w stanie to wyrazić. Radosne Alleluja ciśnie się na usta.       Liturgia Paschalna to .najpiękniejsza Msza Święta w ciągu całego roku liturgicznego. Po głębokiej zadumie Wielkiego Piątku i wymownej ciszy Wielkiej Soboty rozbrzmiewa radosne Chwała na wysokości Bogu, w czasie którego dziś promieniało  moje serce. Niesamowity moment, w którym uświadamiam sobie, że nie ma większego niż mój Bóg. Bóg, który z miłości rozłożył ręce na Krzyżu, aby dziś rozerwać pęta grobu i wziąć górę nad śmiercią.

"(...) Wstaje z grobu, kruszy mury, nie zna żadnej zapory..." Chrystus zmartwychwstał. Cieszmy się i weselmy, bo Światłość zwyciężyła mrok i zajaśniała nad nami! Nie wstydźmy się w tych dniach zamiast zwykłego "Cześć!", "Dzień dobry!" powiedzieć "Alleluja!". Okazujmy swoją wiarę, okazujmy radość z tego, że Bóg przezwyciężył szatana. Życzę wszystkim czytającym tego bloga spokojnych, błogosławionych  i rodzinnych świąt.