Dzięki Bogu

Obiecałam wprawdzie artykuł o nieco innej treści, ale muszę, no muszę podzielić się z Wami swoją radością! A radość tym większa, im więcej osób ją podziela, a dziś, na Marszu dla Życia w Poznaniu podzielało ją blisko pięć tysięcy osób! 

Od kilku miesięcy mieszkam, z racji studiów, w malowniczej stolicy województwa wielkopolskiego, jaką jest miasto Poznań. Z początku nie byłam zadowolona z tego, że mam się przeprowadzać, uważałam, że Poznań jest nieciekawy, głównie zabudowany szarymi blokami i nic poza tym. Z dnia na dzień okazuje się, że życie w Poznaniu jest naprawdę wspaniałe!

Wiele słów w swoich artykułach poświęciłam już tematyce sakramentu pokuty i pojednania. Zdaje się jednak, że temat ten ciągle nie został do końca wyczerpany. Chyba każdy z nas miał, ma, bądź będzie miał, w swoim życiu taki czas, kiedy przyjdzie mu do głowy myśl - ale właściwie po co? Panie Boże, OK, jest fajnie, chodzę do kościoła, uczestniczę we Mszy Świętej, Ty chcesz, żebym uklęknął przy konfesjonale i wyznawał księdzu moje grzechy, ale co ja z tego będę miał? Jesteśmy materialistami, przynajmniej w większości. Tej prawdy akurat nie da się ukryć. Pisałam kiedyś, że mnie osobiście łatwiej jest być z dnia na dzień lepszym człowiekiem, kiedy często przyznaję się do swoich grzechów przed Bogiem, że dzięki spowiedzi utrzymuję spokój ducha, jest mi łatwiej funkcjonować w życiu itd. Ale jest coś jeszcze, co pociąga mnie w regularnej spowiedzi.

Kiedy za oknem coraz zimniej, rano długo ciemno, popołudniu szybko nadchodzi mrok, jedyne czego pragniemy to zaszyć się w czterech ścianach z kubkiem herbaty w ręku, pod kocem lub kołdrą, z dala od reszty świata. Jesienna chandra. Mało kto widzi wówczas świat w palecie barw. Ba... paleta ta ogranicza się przeważnie wówczas do odcieni bieli, czerni i szarości... A przecież wcale nie musi tak być!