Dzięki Bogu

Zmagamy się z nim na każdym kroku. Rano nie chce nam się wstać do pracy bądź szkoły. W pracy nie chce nam się wykonywać zadań, które polecił nam szef. Po pracy nie mamy chęci na zrobienie zakupów, ugotowanie obiadu, posprzątanie domu. Nie chce nam się wyjść z dziećmi do parku, poczytać książki, wyjść ze znajomymi do pub'u. Tak jak pycha jest podstawą wszystkich grzechów i z tego powodu została umiejscowiona na pierwszym miejscu, tak lenistwo niejako jest koronacją pozostałych, podsumowaniem. Podobnie jak z pychy, tak i z lenistwa wywodzą się inne grzechy.

Słowniki określają go jako negatywną energię, wywołaną działaniem innej osoby bądź rzeczy. Energia ta przeradza się przeważnie w agresję skierowaną na czynnik, który w nas ten gniew wywołał. Gniew prowadzi do frustracji, krzyku, furii, działania w afekcie, często niekontrolowane wypowiadanie różnych słów i dokonywanie czynów, których niekoniecznie dokonalibyśmy będąc pozbawionymi gniewem. Gniew może też mieć jednak oddźwięk pozytywny i prowadzić do swego rodzaju oczyszczenia. Wszystko zależy od tego, na ile potrafimy kontrolować siebie i wyrażane przez siebie emocje.

W czasach, gdy wszystko wokół jest fit, 3/4 osób uczęszcza na siłownię i stale kontroluje ilość spożywanych kalorii, wydawać by się mogło, że grzech nieumiarkowania niemalże nie istnieje. Wystarczy jednak spojrzeć na uginające się od produktów sklepowe półki i równie pełne zepsutych towarów kontenery na śmieci. Czy faktycznie w czasach vege i fit problem nieumiarkowania nas nie dotyczy?

Zazwyczaj kojarzy nam się z tą, która pojawia się między dwojgiem kochających się ludzi. Słowa starej piosenki mówią, iż "nie ma miłości bez zazdrości" i choć po części jest to prawda to jednak we wszystkim trzeba znać umiar. Ale zazdrość to nie tylko patrzenie z niepokojem na kręcącą się wokół naszego chłopaka bądź męża inną kobietę, wyglądającą w naszych oczach niezwykle atrakcyjnie i pociągająco. Zazdrościmy innym także wielu innych rzeczy materialnych i niematerialnych.

Najczęściej kojarzona jest z popełnianiem grzechu przeciwko szóstemu przykazaniu. Ponadto wmówiono nam, że grzech ten jest najgorszym z możliwych do popełnienia. Przez to spaczenie faktycznie najtrudniej jest nam przyznać się przed samym sobą jak i przed Bogiem, że dopuściliśmy się złamania przykazania dotyczącego cudzołóstwa. Ale nieczystość to nie tylko cudzołożenie.

W każdym z nas drzemie chęć posiadania - lepszej pracy, więcej pieniędzy, kolejnego samochodu w garażu i wielu innych rzeczy, a czasem nawet ludzi. Gromadzimy wszystko, co się da, nie zwracając uwagi na wartości, co w konsekwencji powoduje, że zaczynamy otaczać się górą śmieci. Tak bywa także z międzyludzkimi relacjami. Wyrywamy sobie nawzajem wszystko z rąk, a czasami i z gardeł jednocześnie odzierając siebie z godności. Chciwość jest wynikiem pychy i prowadzi do zazdrości. To doskonale obrazuje, jak jeden grzech pociąga za sobą drugi.  Rzeczy, pieniądze, liczby - przysłaniają nam prawdziwe wartości. Odbierają nam drugiego człowieka, odzierają nas z godności, niszczą relację w zamian za to dając pustkę i samotność. Chciwość  doprowadza do tego, że w konsekwencji nienawidzimy nie tylko innych, nie tylko rzeczy, które gromadzimy, ale nawidzimy samych siebie.

Około pół roku temu przyjaciel zaproponował mi, abym stworzyła cykl artykułów poświęconych siedmiu grzechom głównym. Potrzebowałam nieco czasu na ułożenie sobie tych tekstów w głowie, ale oto jestem, a wraz ze mną i one. Pierwszy poświęcony oczywiście temu, który jako pierwszy jest wymieniany.   Pycha - w słownikowej definicji przeczytać możemy, iż jest to postawa charakteryzująca się przecenianiem własnej wartości, swoich zasług, wysokie mniemanie o sobie; wyniosłość, zarozumiałość, megalomania, mania wielkości. Czym jednak jest pycha z punktu widzenia przeciętnego człowieka i przeciętnego katolika?