Dzięki Bogu

Szczęść Boże w nowym roku! Pewnie niektórzy z Was pomyślą, że upadłam na głowę witając się tak z Czytelnikami w środku listopada, ale dla nas, katolików, właśnie dziś jest pierwszy dzień nowego roku - nowego roku liturgicznego. Ten dzień to także pierwszy dzień adwentu - okresu w Kościele, który przeważnie nazywany jest czasem radosnego oczekiwania, czy czasem czuwania. Kojarzymy je z roratami, czyli mszami ku czci Najświętszej Maryi Panny, na które dzieci przychodzą z lampionami, robią dobre uczynki w zamian, za które otrzymują na 24h figurkę NMP do domu, zbierają jakieś naklejki, czy inne obrazki. A ja Wam dziś opowiem o Adwencie dla dorosłych. 

Życie składa się z ciągłego oczekiwania - na przesyłkę, na dzwonek sygnalizujący koniec lekcji, na pociąg, na ważny telefon. Młodzi ludzie czekają na pełnoletniość, pracujący na weekend, urlop, emeryturę. Czekamy na urodziny, czekamy na przyjazd babci, ciotki, spotkanie z ukochaną osobą. W Kościele nastał z dniem dzisiejszym właśnie taki czas oczekiwania. 

Nie zwleka Pan z wypełnieniem obietnicy, bo niektórzy są przekonani, że Pan zwleka, ale On jest cierpliwy w stosunku do was. Nie chce bowiem niektórych zgubić, ale wszystkich doprowadzić do nawrócenia. [ 2 P 3, 8-14 ] Cały Adwent upływa nam w atmosferze oczekiwania. Czy jest ono radosne, czy też nie to drugorzędna kwestia. Wątpliwościom nie podlega natomiast, iż jest, a może raczej powinno, być to oczekiwanie cierpliwe. Bóg przyjdzie do nas znienacka, jak czytamy w dzisiejszej liturgii Słowa - niczym nocny złodziej. W innym miejscu w Piśmie Świętym odnajdziemy też zdanie, iż nie znamy dnia ani godziny, kiedy Pan przyjdzie na ziemię. Czekanie jest trudne, zwłaszcza w obecnych nam czasach "kultury instant". Nie ma lekko zwłaszcza wtedy, gdy o coś uporczywie prosimy, a Pan zwleka ze spełnieniem naszej prośby.

Adwent to czas nieustannego oczekiwania. Ten motyw towarzyszy nam każdego roku od pierwszej niedzieli tego okresu liturgicznego. Adwent to jednak nie tylko bezczynne siedzenie i patrzenie na zegarek. Tak naprawdę adwentem jest każdy dzień naszego życia, bo codziennie powinniśmy wyczekiwać przyjścia Boga, ale też codziennie powinniśmy być na Jego przyjście przygotowani. Przez najbliższy Rok Liturgiczny ściśle towarzyszyć nam będą, każdego dnia, prawdy ewangeliczne. Szczególnie będę starała się uwydatnić to w okresie Adwentu, aby niejako wprowadzić siebie i Ciebie do tajemnicy poznawania i rozważania Ewangelii oraz do wyrobienia w sobie nawyku jej regularnego czytania.

Zbliża się czas Adwentu, czas pokuty i wejścia w siebie. W tym czasie mamy wczuwać się na nowo w owo tęskne wyczekiwanie Odkupiciela, streszczające się w okrzyku, który tak często dobywał się z serc patriarchów i sprawiedliwości: „Spuście niebiosa rosę! Niech się otworzy ziemia, niech zrodzi Zbawiciela!" (Iz 45,8). [ Sługa Boży o. Ignacy Posadzy SChr] Czas. To główny element Adwentu. Czas to oczekiwanie, czas to czuwanie, czas to przemijanie... Czas pokuty. Adwent jest nam dany po to, abyśmy stanęli w prawdzie przed wszystkimi za i przeciw swojego życia, przed wszystkim, co dobre, a co złe dzieje się w naszych sercach. Stąd też przez ojca Ignacego Adwent został nazwany także czasem wejścia w siebie. Trzeba wejść w siebie żeby odnaleźć tam Boga, żeby siebie bliżej poznać i żeby stanąć krytycznie wobec swoich zachowań. Rozpoczynający się dziś nowy Rok Liturgiczny będzie upływał pod hasłem "nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię". Jeśli Adwent jest okresem rozpoczynaj...

Wprawdzie z tym artykułem chciałam poczekać jeszcze z jakiś tydzień, czy dwa, ale otoczenie wymusza na mnie konieczność napisania go znacznie wcześniej. Coraz bliżej adwent. Pewnie powiecie, szalona, o co jej chodzi, dopiero skończyliśmy obchodzić oktawę Wszystkich Świętych, a ona już pisze o adwencie. Tak! Bo właśnie nastał czas, gdzie trzeba przypomnieć, co i w jakiej kolejności znajduje się w kalendarzu. Dlaczego w pierwszej połowie listopada piszę o adwencie? Bo w tym samym czasie w TV pojawiają się już reklamy promujące tzw. "produkty na święta", wprowadzające bożonarodzeniową atmosferę etc. Za wcześnie na wpis o Adwencie? A na reklamy ze Świętym Mikołajem, choinkami, opłatkiem, bombkami, lampkami etc. pora jest akurat? Bo o ile o Adwencie nie myśli się jeszcze nawet w Kościele, o tyle o świętach huczy już cały świat, a może wypadałoby napisać cały komercyjny świat.

Jakiś czas temu jedna z obserwowanych przeze mnie stron na Facebooku rzuciła na swoją Tablicę pytanie - "czym jest dla ciebie adwent?" Od tego czasu zastanawiałam się trochę nad tą kwestią i nad sensowną odpowiedzią na to pytanie. Czym jest adwent sam w sobie raczej wiem, słyszałam o tym nie raz z ust wielu kapłanów i rekolekcjonistów, czytałam o tym w artykułach, książkach, ale czym jest adwent dla mnie samej?

"Rozumiejcie chwilę obecną: teraz nadeszła dla was godzina powstania ze snu. Teraz bowiem zbawienie jest bliżej nas niż wtedy, gdyśmy uwierzyli. (...)  przyobleczmy się w zbroję światła. Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień (...) przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa (...)"   "(...) Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie . (...) Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie .” Rozpoczynamy Adwent. Czas oczekiwania. Żyjąc w dobie konsumpcjonizmu trudno jest na chwilę przystanąć, zwłaszcza jeśli ta chwila ma trwać aż cztery tygodnie. Współczesny świat, technologie, przyzwyczajają nas do życia tu i teraz, w posiadaniu wszystkiego czego pragniemy natychmiast, tak zwane instant. Technologia cyfrowa rozwinęła i rozwija się do takiego stopnia, że już potrafimy wykonywać wiele czynności na raz jak czytanie gazet, odbieranie telefonów, maili i oglądanie zdjęć na Facebooku jednocześnie w celu ...