Dzięki Bogu

Żadna  wiel­ka miłość nie umiera do końca. Możemy strzelać do niej z pis­to­letu lub za­mykać w najciemniejszych zakamarkach naszych serc, ale ona jest spryt­niej­sza – wie, jak przeżyć.   [Jonathan Caroll]   W minioną niedzielę miałam okazję usłyszeć krótkie kazanie na temat wiary, nadziei i miłości. Trzy cnoty boskie, często nazywane trzema siostrami, hasło wyświechtane prawie tak, jak to o miłości bliźniego jak siebie samego itp. Te krótkie kazanie uświadomiło mi jednak, że tak naprawdę wiemy na ich temat bardzo niewiele.

Jeśli chcesz zmienić coś w Twoim otoczeniu zacznij od siebie. To najlepsze, co możesz dziś zrobić dla poprawy sytuacji na świecie. Chcesz mniej wojen - bądź pokojowo nastawiony do innych. Chcesz więcej miłości - bądź miłosierny. Chcesz, aby ludzie na ulicach częściej się uśmiechali - sam zacznij uśmiechać się do nich.

Wracam właśnie z poznańskich obchodów święta Najświętszego Serca Pana Jezusa. Idąc w procesji eucharystycznej i po raz pierwszy biorąc w takowej udział w większym mieście miewałam mieszane odczucia. Z jednej strony Chrystus w monstrancji wychodzący do ludzi i rzesze wiernych, ufających Bożemu Sercu, z drugiej natomiast cała masa osób przechodzących obojętnie. Dziesiątki młodych i starszych, psioczących na to, że przez procesję o 5 minut spóźnią się tramwaje, że muszą iść pieszo z punktu A do punktu B. Usłyszałam też tekst, iż to wszystko jest parodią. Przykre, ale prawdziwe.

Pozostając w temacie Eucharystii skupię się dziś na jutrzejszej uroczystości. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Jedna z najbardziej tajemniczych uroczystości w całym roku liturgicznym. Moment Przemienienia w czasie Mszy Świętej jest momentem, w którym człowiek przenosi się na Golgotę. Kapłan będący na ziemi Alter Christus łamie chleb i przelewa wino, tak jak Chrystus swoim Ciałem i Krwią podzielił się z Apostołami. Kapłan w trakcie Eucharystii ponosi tę samą ofiarę, jaką Chrystus poniósł na Krzyżu. Niech Chrystusa w Hostii wielbią w dziennych i nocnych adoracjach, niech Go codziennie w Komunii świętej pożywają [...] - Kard. August Hlond

Od kilku miesięcy mieszkam, z racji studiów, w malowniczej stolicy województwa wielkopolskiego, jaką jest miasto Poznań. Z początku nie byłam zadowolona z tego, że mam się przeprowadzać, uważałam, że Poznań jest nieciekawy, głównie zabudowany szarymi blokami i nic poza tym. Z dnia na dzień okazuje się, że życie w Poznaniu jest naprawdę wspaniałe!

Miniona niedziela z powodzeniem mogłaby zostać nazwana najbardziej miłosną niedzielą w roku. Pan Bóg jest miłością. Na każdym kroku nam to uświadamia. Ale nie! I tak zawsze znajdzie się ktoś, kto stwierdzi, że Bóg jest zły, okrutny i zsyła na świat same cierpienia.

Wizja porównywania ludzi do owiec stała się ostatnimi czasy nieco wyświechtana, a może nawet niezrozumiała. Sama spotkałam się z licznymi komentarzami, że przecież, my jesteśmy ludźmi, a owce to zwierzęta, więc jak można czynić takie porównania?!

Raz do roku przypada dzień, który jest nie lada gratką dla wszystkich miłośników literatury - wszelakiej, od naukowej począwszy na komiksach i reportażach skończywszy. 23 kwietnia #WorldBookDay jak głoszą Instagramy, Twittery i inne, a po "naszemu" Światowy Dzień Książki. Dlaczego gratka dla czytelników? Bo wiele wydawnictw i księgarni oferuje w tym czasie liczne promocje i granty dla swoich klientów (kryptoreklama dla Wydawnictwa Znak , u którego i ja dziś zaszalałam na promocji). Ja dziś chciałabym podzielić się z Wami kilkoma moimi ulubionymi pozycjami książkowymi, ale żeby nie odbiegać od tematyki tego miejsca będą to książki o szeroko pojętej tematyce "religijnej" (duchowościowej/teologicznej *niepotrzebne skreślić)

Opowieść usłyszałam tydzień temu w swojej rodzinnej Parafii na niedzielnej homilii (pozdrowienia dla Proboszcza) Pewna kobieta umierając pomyślała, ze teraz skończy się jej ziemska męka i trafi prosto do Nieba. Zdziwiła się jednak, kiedy święty Piotr zażądał od niej wykazania, iż zdobyła na ziemi potrzebne 5 tysięcy punktów. Kobieta mówi zatem, iż co niedzielę chodziła do kościoła. W odpowiedzi słyszy "pół punktu". Regularnie przystępowała do spowiedzi i Komunii Świętej - pół punktu.  Powiedziała jeszcze, że modliła się codziennie rano i wieczorem, pomagała chorym, biednym, była życzliwa dla ludzi. Za każdą z tych rzeczy święty Piotr przyznawał jej kolejne pół punktu, lub momentami cały. Ciągle jednak brakowało jej sporo do osiągnięcia pułapu pięciu tysięcy, bez których nie było mowy o przekroczeniu bram Królestwa Niebieskiego. Zrezygnowana wymyślaniem kolejnych zalet i zasług zawołała donośnym głosem "Boże ratuj!". W tym momencie święty Piotr zszedł kob...

Miłosierdzie: to jest słowo, które objawia Przenajświętszą Trójcę. Miłosierdzie: to najwyższy i ostateczny akt, w którym Bóg wychodzi nam na spotkanie. Miłosierdzie: jest podstawowym prawem, które mieszka w sercu każdego człowieka, gdy patrzy on szczerymi oczami na swojego brata, którego spotyka na drodze życia. Miłosierdzie: to droga, która łączy Boga z człowiekiem, ponieważ otwiera serce na nadzieję bycia kochanym na zawsze, pomimo ograniczeń naszego grzechu.  /Misericordiae vultus - bulla papieża Franciszka"

Mam trzy latka, trzy i... jeden dzień. Wiem, wiem, zepsułam popularny wierszyk, ale właśnie wczoraj, 5 kwietnia, minęły 3 lata odkąd istnieję dla Was jako awyrwich.blogspot.com Wiele się przez ten czas zmieniło. Wiele się wydarzyło, ale co najważniejsze dla mnie i dla Was pewnie też, ciągle tu jestem. Kreśląc pierwsze litery pod tym adresem, jedno ze zdań, które wówczas napisałam, brzmiało "nie wiem, jak długo to potrwa". Dziś, gdy mija trzeci rok mojej działalności blogowo - dziennikarskiej, widzę, że po pierwsze, ciągle mi się chce, a to chyba dobra wiadomość, po drugie ciągle Wy potrzebujecie kolejnych moich artykułów, a po trzecie, najważniejsze, codziennie na nowo Bóg pokazuje mi, że jestem Jemu potrzebna w tym miejscu, na które mnie powołał. 

"Wielka cisza spowiła ziemię. Cisza wielka, bo Król zasnął. Ziemia się przelękła i zamilkła, bo Bóg zasnął w ludzkim ciele"

Kolejny raz w tym tygodniu spotykamy Chrystusa z Apostołami w Wieczerniku. Dziś Chrystus posyła Apostołów na świat. Dziś ofiarowuje swoje Ciało i Krew dzieląc się Nimi z najbliższymi. Chrystus dzieli się z Nimi samym sobą, najlepszym co z siebie ma. Nie jest to uczta taka, o jakich Pismo Święte wspominało wcześniej, przed Wielkim Czwartkiem. Ta kolacja jest wyjątkowa. W Wieczerniku panuje wyjątkowa atmosfera. Uczniowie czują, że Chrystus dokonuje w ich obecności czegoś niezwykłego, czegoś, co będzie miało znaczenie jeszcze przez wiele lat po tym wieczorze.

"Ojcostwo jest posłannictwem i nakłada święte obowiązki (...). Macierzyństwo pojęte jest jako powołanie, pełnia życia i chluba (...). Rodzina chrześcijańska jest przybytkiem wiary, szkołą cnoty, strażnicą obywatelskich uczuć, świątynią miłości i ofiary." [August Kardynał Hlond - Sługa Boży Życie jest cudem. Temat mielony chyba z każdej możliwej strony. Spotyka zarówno swoich zwolenników jak i przeciwników i chyba trudno określić, których jest więcej.A jednak można by napisać sto książek poświęconych pięknu życia i kolejne sto, w których zwolennicy śmierci przedkładaliby swoje argumenty nad argumenty zwolenników życia, a ciągle niejako się ten temat nie wyczerpuje. Sługa Boży Kardynał August Hlond był wielkim zwolennikiem życia. Często stawał w obronie nienarodzonych dzieci. Zdumiewające są jego słowa wypowiadane w tym temacie, będące aktualne także, a może nawet bardziej, w dzisiejszych czasach. Dlaczego piszę o życiu dziś, w drugiej połowie marca 2015 rok...

" - (...) jesteś korzeniem (...) i tylko Bóg wie, jaki wydasz kwiat. Nie zagub się w potępianiu siebie za to, że jesteś korzeniem. Bez korzenia nigdy nie będzie kwiatu. Kwiat jest wyrazem tego, co teraz wydaje się powolne i nieważne, bezwartościowe. - To melodia!" [W. P. Young "Rozdroża"] Kwiat jest melodią... Czym zatem jest melodia? Melodia to zbiór dźwięków, kwintesencja odgłosów, harmonia brzmień. Ale żaden kwiat nie zakwitnie bez korzenia osadzonego w żyznej ziemi. Żaden kwiat nie będzie melodią, jeśli wcześniej nie będzie tylko ziarnem i tylko korzeniem. Każdy z nas chciałby być pięknym kwiatem, a tu et voila, okazuje się, że tylko korzeń ze mnie i z Ciebie.

Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. [Ef 2, 4-1] Czym jest dla mnie Wielki Post? Czym jest dla mnie śmierć Chrystusa na Krzyżu? Bardzo często zatrzymujemy się w życiu na płaszczyźnie ludzkiej męki i śmierci Pana Jezusa. Często, rozważając kolejne stacje Drogi Krzyżowej, zatrzymujemy się wyłącznie na epizodzie śmierci Boga i złożenia Go do grobu. Boga nie ma. Zabili Go i umarł, a wcześniej musiał ponieść okropne katusze. Gdzie sens? Gdzie logika tego czynu, zapytaliby pewnie niektórzy... 

Amerykańska felietonistka i pisarka, Regina Brett w swoich książkach, bardzo często zwraca się do swoich czytelników z przesłaniem, aby byli oni najlepszą wersją siebie. Jeśli usilnie będziemy dążyć do tego, aby upodobnić się do kogoś innego, nigdy nie będziemy szczęśliwi, bo droga, którą Bóg wyznaczył dla nas to tylko nasza droga, jedyna w swoim rodzaju, niepowtarzalna i indywidualna.  Nie możemy upodabniać się do innych, bo oni już są i mają swoje życie. A my mamy swoje. I mamy żyć w pełni nie ich, tylko naszym własnym życiem. Bóg stworzył Cię (wymień swoje imię i nazwisko), a nie koleżanką/kolegą z boiska/pracy/salonu kosmetycznego/siłowni... Każdy z nas ma być najlepszą wersją siebie, nie sąsiada spod trójki, ani pani z warzywniaka. Oni mają swoją misję i nic nam do tego...

Mamy we "Wzrastaniu" stały element redagowany przez księdza profesora Krzysztofa Bardskiego, wykładowcę Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego i Papieskiego Wydziału Teologicznego w Warszawie.  Strony redagowane przez Księdza Profesora noszą tytuł "Ewangelia warszawska" i w prosty, ale nie żenujący i nie obraźliwy dla nikogo sposób, przedstawiają ewangeliczne wydarzenia, jak gdyby miały one miejsce w dzisiejszych czasach na ulicach współczesnej nam Warszawy (ale schemat wpisuje się idealnie w każde, dowolnie wybrane, inne miasto).

Pojawiają się w moim życiu momenty, kiedy zapominam o tym, że On nad wszystkim czuwa. Bywa, że ogarnia mnie strach, lęk o kogoś, lub o coś. Nie zawsze wtedy potrafię uklęknąć przed wizerunkiem Najwyższego i powiedzieć "Jezu ufam Tobie". Nie przychodzi mi to z łatwością, a czasami po prostu nie pamiętam o tym, że jest Ten, który panuje nad sytuacją. Ale On właśnie przedziwnie wtedy sam mi o sobie przypomina. Bóg do nas mówi. Tak, do Ciebie też. Najważniejsze, aby chcieć go usłyszeć. Nie dalej jak wczoraj zaprzątał mi głowę pewien problem. Byłam smutna, ale bardziej wystraszona. Bałam się i nie docierały do mnie żadne argumenty. Dzisiaj, zupełnie niespodziewanie, na jednej z katolickich stron na Facebooku pojawił mi się taki oto obrazek:

  Na progu kolejnego Wielkiego Postu warto uświadomić sobie jaki jest cel tego czasu. Umartwienie, rozważanie Męki Pańskiej, żałoba, skrucha. To wszystko jest ważne, ale nie najważniejsze. Są to środki do... nie cel sam w sobie. A jeśli środki do, to do czego zatem ma nas przygotowywać i prowadzić Wielki Post?