Dzięki Bogu

Czy można kochać bardziej? Codziennie odpowiadam sobie na to pytanie. Odpowiedź jest twierdząca. I nie jest tylko słodko. Ostatnio częściej gorzko niż słodko.

Często spotykam się ze stwierdzeniem, że ślub nic nie zmienia, że to tylko formalność, ładna uroczystość, ale wszystko pozostaje takie, jak było. Fakt, że większość tych opinii wyrażana jest przez osoby żyjące pod jednym dachem już przed ślubem, ale w takim razie, po co brać ślub, generować koszty organizacji imprezy, skoro jest to tylko piękne wydarzenie i nic więcej? 

O pięknym ślubie niczym z bajki o księżniczkach Disneya marzy każda dziewczyna/kobieta od przedszkolnych lat. Długa biała suknia, wianek, welon, piękne kwiaty, wszystko wokół nas tańczy, śpiewa, śmieje się i wiruje... Rzeczywistość potrafi jednak bardzo szybko sprowadzić na ziemię.

Nasza droga do małżeństwa rozpoczęła się niecałe 10 lat temu, choć wtedy jeszcze żadne z nas nie miało tego ani w planach ani w najśmielszych myślach. 10 lat temu, w sierpniu, Bóg po raz pierwszy postawił nas na swojej drodze, pozwolił nam dowiedzieć się wzajemnie o swoim istnieniu, by 9 lat postawić nas razem na ślubnym kobiercu.

Żyjemy w czasach instant. Wiele rzeczy jest z nami na chwilę. Nikt już nie naprawia zepsutego telefonu, komputera, czy roweru, bo często taniej, szybciej, łatwiej jest po prostu kupić całkowicie nowy przedmiot. W takiej rzeczywistości musi się współcześnie odnaleźć miłość. Z taką rzeczywistością zderzają się współczesne małżeństwa.

Zbliża się jeden z najpiękniejszych i jednocześnie najbardziej tajemniczych okresów w ciągu całego roku. Za dwa dni pierwsza niedziela Adwentu. Pierwsza niedziela rozpoczynająca nowy rok liturgiczny i nowy, kolejny w naszym życiu czas oczekiwania i przygotowania.

O tym, że kobieta zawsze znajdzie powód, żeby się o coś przyczepić, obrazić czy zrobić awanturę, słyszał już pewnie każdy. Legendy o tym zjawisku krążą po świecie od prawa do lewa, z góry na dół i z powrotem. Żeby nie było, panowie też nie są w tej materii tacy święci, jak im się często wydaje. Aż tu nagle przychodzi święty Paweł i mówi nam, że miłość nie unosi się gniewem i nie pamięta złego. 

To nie przypadek, że właśnie w Światowy Dzień Ubogich usłyszeliśmy w kościołach Ewangelię o talentach. Każdy z nas jest trochę podobny do sług z przypowieści, zarówno tych dwóch, którzy podwoili dany im majątek, jak i do tego, który swój talent zakopał i nie zyskał nic, a jeszcze na tym stracił.

Wstyd kojarzy nam się z sytuacjami, do których nie chcielibyśmy dopuścić. Wstydzimy się, że ktoś nas widział tu czy tam, w takich a nie innych okolicznościach. Według słowników wstyd jest to przykre uczucie spowodowane świadomością niewłaściwego postępowania lub wypowiedzianych słów, zwykle połączone z poczuciem utraty reputacji, dobrego imienia...

Myślisz, że niebo jest daleko? Błąd. Jego mieszkańcy są blisko Ciebie. Nigdy nie tracą zasięgu.

Pierwsze dni listopada zawsze przynoszą zadumę, zarówno w tęsknocie za tymi z naszych bliskich, którzy uprzedzili nas w drodze do świętości, ale także rozważań nad samą śmiercią, wiecznością i trwałością tego, co ziemskie.

22 października przeżywaliśmy w Kościele niedzielę misyjną. Modliliśmy się za misjonarzy, ludzi, do których są posyłani oraz o nowe powołania misyjne. Niewielu z nas zdaje sobie jednak sprawę z tego, że powołany do misji jest każdy z nas i wcale nie oznacza to, że mamy teraz wszyscy spakować torby i walizki i wyjechać gdzieś na głębokie prerie Afryki, Ameryki Południowej, czy w inne nieodkryte zakątki Świata.

Kiedy robię coś dla ukochanej osoby, czynię to nie po to, by otrzymać pochwalne hymny i burzę oklasków, ale dlatego, że tę osobę kocham, że mi na niej zależy i że chcę, bardziej niż swojego, jej szczęścia i dobra. Kolejny przymiot miłości wg świętego Pawła, a raczej dwa, które chciałabym przeanalizować w naszych przygotowaniach do małżeństwa to: miłość, która nie unosi się pychą i miłość, która nie szuka swego .

Żyjemy w czasach, w których wszystko jest na pokaz. Dzielimy się swoim życiem z innymi ludźmi niemal 24h na dobę 7 dni w tygodniu. Idziesz do pracy, pijesz kawę ze Starbucksa? Aaaaale najpierw fociak na instastory. Jesteś w pracy - zdjęcie na snapchata.  Jedziesz na wycieczkę, robisz grilla ze znajomymi, idziesz na spacer, siedzisz w domu, czytasz książkę, jesz obiad? O wszystkim informujesz innych. Tak samo jest z naszymi związkami. One również coraz częściej są niestety tylko, albo przede wszystkim, na pokaz. 

Wędrówka przez Hymn o Miłości trwa dalej. Kolejny przystanek to zazdrość. Uczucie znane chyba każdemu od najmłodszych lat życia. Zazdrościmy sobie niemal wszystkiego - kolorowych długopisów w szkole, bluzki, plecaka, butów, telefonu, komputera, samochodu, domu z ogródkiem. Zazdrościmy komuś, że pojechał w daleką podróż do kraju, o odwiedzeniu którego marzymy od lat. Wreszcie jest też zazdrość w związku i choć mówi się, że jej odrobina jest potrzebna, by podtrzymać płonący w związku ogień, to granica między dobrą zazdrością a tą przesadzoną jest bardzo cienka.

Kolejnym punktem na naszej drodze ku dobremu małżeństwu i miłości jest łaskawość. W nomenklaturze językowej oznacza dobroć, wielkoduszność. Jak wyjaśnia Ojciec Święty Franciszek w swojej adhortacji Amoris Laetitia , św. Paweł chce wyjaśnić, że „cierpliwość” wymieniona jako pierwsza, nie jest postawą całkowicie pasywną, ale towarzyszy jej aktywność, dynamiczna i kreatywna reakcja wobec innych. Wskazuje, że miłość czyni innym dobro i je krzewi. Dlatego tłumaczy się jako „ż yczliwa” .

Jako, że od kilku miesięcy jestem szczęśliwą narzeczoną ogarniającą organizację ślubu i wesela postanowiłam w najbliższym czasie pochylić się nad istotą samej miłości będącej podstawą relacji małżeńskiej, o której możemy przeczytać w chyba najbardziej znanym fragmencie Pisma Świętego, który zacytuje nawet największy biblijny ignorant. Mam na myśli oczywiście Pierwszy List Świętego Pawła do Koryntian. Tak, to ten sam, który powszechnie znany jest jako Hymn o miłości. 

Nie macie czasem tak, że coś dzieje się mimowolnie, jest totalnie poza Waszą kontrolą, choć chcielibyście trzymać rękę na pulsie? Ja mam tak notorycznie! A to pogoda nie taka, a planowałam weekendowy wyjazd za miasto, a to telefon się zepsuł, tramwaj odjechał i spóźnię się na spotkanie, sklep zamknęli dzisiaj godzinę wcześniej, miała być impreza, a ja leżę chora. Przykładów mogłabym wymieniać bez liku. 

Sztuka sakralna to bardzo wdzięczny, aczkolwiek delikatny temat. Stara łacińska sentencja głosi, iż o gustach się nie rozmawia, jednak wykorzystywanie motywów sakralnych powinno wiązać się z pewną rozwagą i szacunkiem. Tematy sakralne porusza się niemalże  w każdej dziedzinie sztuki i rzemiosła, jednak najbardziej kojarzy się ją (obok witraży i rzeźb) z obrazów i ikon. Zastanawialiście się kiedyś, w czym tak właściwie obrazy oraz ikony są od siebie różne,  a jakie mają podobieństwa? I co najważniejsze – które z nich lepiej przedstawia sacrum?

Czas wakacyjnych wypraw często kojarzy się z pojęciem przewodnika. Przewodnik to jednak zbyt ograniczone słowo stosowane do określenia wielu różnych funkcji i osób. Przewodnikiem może być pracownik Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego, który będzie oprowadzał nas po tatrzańskich, czy bieszczadzkich lasach, dolinach i górach. Przewodnikiem nazwiemy też pilota wycieczki, który opowie nam o najciekawszych zakamarkach starożytnych miast i wyjątkowych polskich obiektów architektonicznych. Przewodnik w końcu może występować też jako rzecz, w formie papierowej, bądź coraz częściej elektronicznej, w postaci mapy i opisów miejsc, które warto zobaczyć i zwiedzić.