Dzięki Bogu

Góry uczą pokory. To zdanie usłyszałam od swojego Ojca Duchowego będąc niedawno w Tatrach, tuż po tym, jak okazało się, że zdrowie fizyczne nie pozwala mi wejść wyżej i dalej niż nad Morskie Oko i Gubałówkę. Przez kilka dni buntowałam się coraz bardziej na bolące mnie kolano, gdy znajomi zdobywali kolejne szczyty, a mnie pozostawało dreptanie po dolinkach. Sens usłyszanego zdania zrozumiałam na dobre chyba dopiero ostatniego dnia, kiedy to bolesne stało się nawet wchodzenie po schodach.

Każdy, kto jeździ samochodem wie, że wrzucając bieg wsteczny trzeba zachowywać szczególną ostrożność, z większą uwagą obserwować otoczenie zarówno obok siebie jak i za sobą. Jazda do tyłu wymaga dużej koncentracji, skupienia i uwagi, ponadto bywa bardzo niebezpieczna. W życiu także przychodzą chwile, kiedy chcemy jechać do tyłu, kiedy wrzucamy wsteczny bieg i chcemy ruszać z miejsca. 

Popularne powiedzenie głosi, jak w temacie, iż z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach. Prawdą jest, że najwięcej sporów, kłótni i sprzeczek rodzi się w rodzinach właśnie, ale nie można w tym wszystkim zapominać o istocie tej komórki społecznej. Wszystkie podręczniki zahaczające choć minimalnie o elementy socjologi głoszą, iż rodzina jest podstawową, pierwotną grupą społeczną. Dlaczego zatem tak wielu próbuje w instytucje rodziny ugodzić? Dlaczego coraz liczniejsze środowiska starają się ze społeczeństwa rodzinę wykluczyć, zmarginalizować jej istotę i znaczenie jako tej, która jest matką wszelkich środowisk, zachowań i ludzkiego wychowania?    

Bóg dał nam wolną wolę. Tak wielu z nas jednak buntuje się wobec tego daru. Zarzucamy Bogu, że pozwala na to, by na świecie działa się ludziom krzywda, by dochodziło do tragedii, kataklizmów i katastrof, by działy się wojny i ginęli ludzie. Ile razy krzyczałeś na Boga i pytałeś Go, gdzie jest, kiedy stawałeś w obliczu niewyjaśnionego bólu, śmierci kogoś bliskiego, niespodziewanej i na pewno niesprawiedliwej choroby dziecka, czy utracie pracy? W tym wszystkim warto jednak zauważyć, że nic z tego, co złe na świecie nie jest na pewno winą Stwórcy.

Znana piosenka oazowa głosi, że wschody słońca głoszą Boga. Zawiera też prośbę, aby wierni nie przespali kolejnego świtu. Nie jest to jednak zwykła religijna pioseneczka doskonała do odśpiewywania na oazach, pielgrzymkach i rekolekcjach dla dzieci i młodzieży. Najlepiej przekonać się o tym na własne oczy i odczuć percepcją własnej duszy i ciała.